Τα Σέρρας, τα εξωτικά

 

«Και ένα ακόμα, που θέλουμε να πείσετε τον Κώστα Καραμανλή να ξαναείναι υποψήφιος.

Τον θέλουμε εδώ πέρα, τον θέλουμε δυναμικά, τον θέλουμε μπροστάρη, να ξαναβρεθεί στο ψηφοδέλτιο.

Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που επισκέπτεστε εδώ πέρα τον δήμο μας».

Και είσαι δήμαρχος. Πού; 

Στην εξωτική Νέα Ζίχνη, Σερρων. 

Σου σκάει μύτη, επειδή είναι η ΔΕΘ και θυμήθηκαν ότι υπάρχει και Βόρεια Ελλάδα, κανένας πρωτοκλασάτος της κυβέρνησης.

Στον ηλιοκαμένο Μάκη Βορίδη έπεσε το λαχείο των Σερρών. Στον δήμαρχο ο Βορίδης.

Με την άλλη κυρία δίπλα στον Βορίδη δεν θα ασχοληθούμε. Διότι αυτές σήμερα είναι, αύριο δεν είναι.

Ο Μάκης όμως είναι σταθερή αξία.

Και εμείς ξέρουμε και αναγνωρίζουμε τις αξίες.

Όχι σαν κάτι άλλους που το πέταξαν το αγόρι μας στη γωνία μόλις στράβωσε ο ΟΠΕΚΕΠΕ...

Από την άλλη, κάνουμε εικόνα το σκηνικό όπου ο δήμαρχος πληροφορείται ότι θα έρθει ο Βορίδης.

Ο δήμαρχος είναι από τα Σέρρας, τα εξωτικά. Αυτά που γέννησαν τον Εθνάρχη, ντε.

Τα Σέρρας είναι η μοναδική γεωγραφική περιοχή παγκοσμίως, μαζί με το Ισραήλ, όπου οι κάτοικοί της πιστεύουν ότι είναι παιδιά ενός ανώτερου Θεού. Μη σας πω και του ίδιου του Θεού.

Το Ισραήλ μαλώνει με όποιον το στραβοκοιτάξει. Στην ανάγκη κάνει και έναν πόλεμο.

Οι Σερραίοι κάνουν το ίδιο μόλις κάποιος άλλος τολμήσει να βάλει χέρι σε θέση στο ελληνικό Δημόσιο.

Για μια θέση είναι ικανοί να ανεξαρτητοποιηθούν από την Ελλάδα.

Ή να πλακωθούν με τους διπλανούς νομούς.

Ακούει ο Δραμινός «Σέρρες» και κάνει τον σταυρό του.

Στην Καβάλα βουτούν με τον σταυρό των Θεοφανείων στη θάλασσα ανά γειτονιά.

Στο Κιλκίς τρέμουν ακόμα και τα καρπούζια στα μποστάνια.

Η δε Θεσσαλονίκη ψελλίζει κάτι αδιάφορα, τρομαγμένη μπροστά στη δύναμη του Σερραίου ψηφοφόρου.

Διότι τα Σέρρας, και όχι οι Σέρρες, είναι η πατρίδα της εθνικής οικογένειας.

Κάθε μπέρδεμα με την Κρήτη, γενέτειρα των Μητσοτάκηδων, παρακαλούμε όπως παραλειφθεί, καθώς η Κρήτη θεωρείται η γενέτειρα της επιχειρηματικής οικογένειας που κυβέρνησε την Ελλάδα.

Και εμείς εδώ δύο πράγματα δεν μπερδεύουμε ποτέ:

την ιδεολογία με την επιχειρηματικότητα.

Μαθαίνει, που λέτε, ο δήμαρχος ότι θα σκάσει μύτη ο Μάκης.

Τι να βάλεις καλοκαιριάτικα;

Πάει, που λέτε, και ντύνεται ο δήμαρχος με λευκό πουκάμισο, με διπλωμένο μανίκι, και μαύρο παντελόνι.

Άνθρωπέ μου, μαίτρ σε ταβέρνα της παραλιακής είσαι;

Το μαχαίρι και το πιρούνι σου λείπει να μας καθαρίσεις το φαγκρί και να μας πεις:

«Καλή όρεξη».

Αλλά ο δήμαρχος, που μπορεί να τα έχει δει αυτά αλλά δεν τα έχει παρατηρήσει, πάει με συστολή στον Μάκη και στην άλλη την ξανθιά, αυτή που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι.

Τους στρώνουν κάτω, που λέτε.

Αυτοί βαριούνται μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο.

Από πάνω ο Σερραίος δήμαρχος.

Έχω το πάνω χέρι. Είμαι από τα Σέρρας.

Και αν δεν ήταν ο Καραμανλής, εσύ, Μάκη μου, θα ήσουν συνδικαλιστής ξυλοκόπος στον Καναδά, αφού το είχες από μικρός με τα τσεκούρια.

Όσο για σένα, μικρή σουρλούλου, το πολύ-πολύ να δήλωνες γραμματεία σε κάποιο ΚΕΠ.

Τους βάζει κάτω.

Έχει πάρει δύναμη και από τη γυναίκα, τύπου:

«Πήγαινε, αετέ μου, και δείξ' τους ποιος είναι η εξουσία στο χωριό».

Είναι πανέτοιμος.

Έχει και μύρο στο μαλλί, για τη βοήθεια του Θεού.

Και...

...

...εκεί, φίλοι και φίλες, παθαίνει το απόλυτο κοκόμπλοκο.

Και τι ζητάει ο αετός των Σερρών;

Ο Μάκης, που μόλις βγήκε από την κατάψυξη μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ και είχαμε να τον δούμε από τον Δεκέμβριο, να μεσολαβήσει στον άξιο και ικανό απόγονο Κωνσταντίνο Καραμανλή του Αχιλλέως και μικρανιψιό του μεγάλου Εθνάρχη, ώστε να τον πείσει να κατέβει στις εκλογές.

Ο Μάκης γελάει.

Εντάξει, τι άλλο να κάνει πια;

Είπαμε, η πολιτική στην Ελλάδα είναι τραγική κωμωδία σε αλλεπάλληλες δόσεις.

Η σουρλούλου δίπλα έχει ένα ύφος:

«Καλά, τι λέει αυτός;»

Και όλοι εμείς αναρωτιόμαστε:

Έχει έστω και μία ελπίδα διάσωσης αυτή η χώρα;

Όχι.

Δεν έχει.

Δυστυχώς, όχι. 😂

 

 

 

 

 

 

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν ΠΑΣΟΚ

Και οι μόνοι που ζουν από την παρέα είναι η Μιμή και ο Κώστας Λαλιώτης.

3 Σεπτέμβρη 1974 και εγένετο ΠΑΣΟΚ.

Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Όχι κόμμα αλλά κίνημα. Γιατί κίνημα;

Γιατί ο ελληνικός λαός, μετά το Κίνημα του Βασιλιά και το Κίνημα του Βενιζέλου, έπρεπε να ξεχάσει ότι το κίνημα είναι κάτι σαν στάση; Επανάσταση; Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Έπρεπε να περάσει το κίνημα στο κοινοβούλιο... και το πέρασε και το έκανε και κυβέρνηση και ό,τι θέλετε.

Δηλαδή δεν το έκανε κυβέρνηση.

Το έκανε κάτι καλύτερο: Τρόπο Ζωής.

Αυτός ο τρόπος ζωής σκάει σε μια εποχή που η Ελλάδα έψαχνε την ταυτότητά της σε μια Ευρώπη που είχε ένα προβάδισμα σε όλα.

Έρχεται λοιπόν από τας Ευρώπας και τας Ηνωμένας Πολιτείας ο Ανδρέας... με τα ζιβάγκα του, τα σακάκια του, την αιώνια πίπα του, την έξυπνη ματιά του που σάρωνε όλο το Μαρακανά σε dt.

Ο Ανδρέας σκάει μύτη σε μια εποχή που ο μακαρίτης ο Καραμανλής ο Εθνάρχης είχε απλώς περπατήσει με σικ καμπαρντίνα στις όχθες του Σηκουάνα και είχε κάνει και μια αθλητική εμφάνιση με παντελόνι γκολφ. Καθόλου άσχημα αν είσαι από τις Σέρρες και έχεις ακόμα προφορά.

Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί δε, μύριζαν λίγο ναφθαλίνη οι καημένοι... και όσο να ’ναι αυτό δεν το λες και καλό.

Σκάει μύτη αεροπλανικώς, που λέτε, ο Ανδρέας με τη Μαργκαρέτ και τα τέσσερα τέκνα.

Να θυμάστε, ο Ανδρέας ήταν πάντα περίπτωση ψηλά: δηλαδή σκάλα αεροπλάνου, μπαλκόνι... αυτό.

Και μαζί με τον Ανδρέα ξεχύνεται και κατακλύζει μια Ελλάδα που δεν γνωρίζαμε...

Από τη Μπόσα Νόβα και το σέικ στο «Θα σε ξαναβρώ στους μπαξέδες»... κίνημα, Βουλή, σταρ και με δικό του ύμνο. Σήμα: ο πράσινος ήλιος.

Και από κάτω ζωή...

Οι ΠΑΣΟΚοι με τις αφάνες, τα μουστάκια να φέρνουν λίγο σαν τον Εμίλιο Ζαπάτα, λίγο αντιστασιακοί, λίγο ΕΑΤ-ΕΣΑ στη Χούντα, καμιά προκήρυξη, άντε μέχρι παράνομη αφισοκόλληση.

Ένα κοινό είχαν όλοι: την ταβέρνα, το κουτούκι, το κρασί, το ζεϊμπέκικο.

Το οποίο ζεϊμπέκικο ήταν και μεγάλη αδυναμία του Προέδρου.

Στη βίλα στο Καστρί... εκεί που κάθε 30 Νοέμβρη ανέβαινε η Ρίτα με 4 μπουζούκια και 2 τουαλέτες λαμέ να του τραγουδήσει το «Αυτός ο άνθρωπος, αυτός ήταν ο άλλος μου εαυτός».

Ναι, ναι, καλέ, παρέα με τα συνθήματα:

«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»

«Έξω οι βάσεις του θανάτου»

και το αξέχαστο:

«Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».

Ο Ανδρέας όμως δεν ήταν μόνος, είχε μαζί όλο εκείνο το πολιτικό χαρμάνι της παλαιάς Ένωσης Κέντρου που ξαφνικά έγινε σοσιαλιστική.

Κουτσόγιωργας, Γιαννόπουλος, Γεννηματάς, Άκης (βεβαίως), Αντώνης Τρίτσης, Μελίνα.

Και φυσικά Αλέκος Παναγούλης και Σάκης Καραγιώργας αλλά και Κώστας Σημίτης.

Το κίνημα είχε και ένα θείο βρέφος από την εποχή του Πολυτεχνείου, τον Κώστα Λαλιώτη.

Όλη αυτή η ηγετική ομάδα κυβέρνησε τη στιγμή που από κάτω η χώρα περνούσε από την Κυριακάτικη έξοδο στο ζαχαροπλαστείο της πλατείας για πάστα και πορτοκαλάδα, στην ταβέρνα του Σαββάτου με το κοντοσούβλι ως εθνικό έδεσμα και από τη μπουάτ στη ντίσκο Barbarella.

Αλλά και από τον κινηματογράφο της Φίνος Φιλμ στον Σταμάτη Γαρδέλη, τον Στάθη Ψάλτη και την Καίτη Φίνου, σε μια αέναη «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα».

Όλα στο μίξερ...

Με μια Δεξιά να φοβάται το 1981 ότι θα ζήσει εποχές Ρωσικής Επανάστασης.

Όμως όχι, ο Ανδρέας έκανε τα πάντα με τη λογική handle with care.

Ο πατερούλης της ελληνικής Δεξιάς, ο Εθνάρχης ντε, ήταν ήδη Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ακουμπούσαν, που λέτε, και μουδιασμένοι δεξιοί στο μαξιλάρι «Καραμανλής» για να διώξουν τον φόβο ότι η Ελλάδα θα γίνει λαϊκή δημοκρατία.

Η οποία φυσικά και δεν έγινε.

Αν και ο Ανδρέας, που από τη φύση του ήταν μεγάλο αλάνι, έκανε ύποπτες παρέες με τον Γιασέρ Αραφάτ και τον Ντανιέλ Ορτέγκα. Αλλά και τον Μπετίνο Κράξι, τον Ούλοφ Πάλμε, τον Φελίπε Γκονζάλεθ και φυσικά τον Φρανσουά Μιτεράν.

Τι μας έμεινε από όλο αυτό; Αίγλη και παλαιστινιακά μαντήλια που έγιναν μια περίοδο πολύ της μόδας.

«Είχαμε βέβαια και το “Βυθίσατε το Χόρα”, έτσι για να μη νομίζετε ότι η εξωτερική πολιτική ήταν μόνο παλαιστινιακά μαντήλια και διεθνείς γνωριμίες.»

Αυτά έξω... γιατί μέσα η χώρα είχε βουτήξει στο παϊδάκι, στα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, στα πακέτα Ντελόρ και είχε μάθει και μια νέα λέξη: «οι θεσμοί».

Είπαμε ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, αλλά μην το πιστέψουμε κιόλας...

Η δεξιά, όπως αποδείχθηκε, μάλλον λάθος φοβήθηκε... διότι το 1985 γίνεται η κίνηση ματ.

— Εθνάρχα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξεκουραστείς πια.

Ακούστηκαν κάτι αντιρρήσεις, στην άπταιστη σερραϊκή διάλεκτο.

— Λέω να βάλω τον εισαγγελέα της υπόθεσης Λαμπράκη... Πρόεδρε, έχουμε και εμείς οι σοσιαλιστές τα θέματά μας.

Και όσο για τους δικούς σου, μην ανησυχείς.

Και η πρόταση πέρασε και μαζί με τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας ήρθε και η τακτοποίηση της Δεξιάς.

Κουτά... ο Ανδρέας άνοιξε το κράτος και το άνοιξε για όλους.

Γιατί ο Ανδρέας ήξερε πολύ καλά να διαβάζει τον ελληνικό λαό: έναν λαό που την επανάσταση τη θέλει για το καφενείο, ενώ στο σπίτι τρώει παντόφλα.

Και έτσι προχώρησε το πράγμα, και ανεβήκαμε επίπεδο και ως λαός.

Τα παιδιά του ΠΑΣΟΚ μπήκαν σιγά σιγά στο σύστημα, παρόλο που έπαιζαν με ζαβολιές.

Μας ξεβλάχεψαν με τον Κωστόπουλο, μας διασκέδασαν στις μεγάλες ντισκοτέκ, μας έμαθαν Κυκλάδες για τις διακοπές του Αυγούστου και φυσικά μας οδήγησαν και στο αναμενόμενο σκάνδαλο Κοσκωτά.

Λεφτά σε κούτες Pampers, ο Ανδρέας μέσα σε όλο το τουρλουμπούκι ερωτευμένος μέχρι σκασμού με τη Μιμή, η Μελίνα να ζητάει τα μάρμαρα του Παρθενώνα, ο Γιαννόπουλος να λέει τα σκυλάδικα πολιτιστικά κέντρα...

Ε ναι... ΠΑΣΟΚ, φίλοι μου.

Ζούσαμε ένα μόνιμο καλοκαίρι σαν να γυρίζαμε το «Μαριχουάνα ΣΤΟΠ».

Και κράτησε αρκετά αυτό το καλοκαίρι. Και γέννησε πολύ περισσότερα από όσα νομίζαμε.

Το καλύτερο; Άφησε έναν λαό σε κατάσταση junkie να το αναζητά πάντα, να το έχει ως πρότυπο και ορόσημο.

Θέλετε να σας πω το ακόμα καλύτερο;

Το αναζητούν όλοι, αριστεροί, δεξιοί και ΠΑΣΟΚοι, βεβαίως βεβαίως.

Τελικά αυτό το ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ, έφτιαξε το απόλυτο ατελείωτο πολιτικό καλοκαίρι της κουρελούς.

Και αν το κομματόσκυλο είναι γυναίκα; {Μέρος 3}

Όταν στην εξουσία σε κρατά το ορθοπεδικό «ΠΙ»

Ναι, φίλοι και φίλες.

Αυτή η χώρα διαθέτει και αυτές τις μορφές-τοτέμ της εξουσίας.

Εκεί όπου η πολιτική και το ορθοπεδικό «ΠΙ» έγιναν ένα σώμα.

Ιστορικό σώμα.

Γρανιτένιο άγαλμα.

Από εκείνα που δεν κουνιούνται πια με τίποτα.

Απλώς υπάρχουν.

Ανασαίνουν;

Χμ.

Μπορεί και να ανασαίνουν.

Έχουμε και από αυτά τα ιερά και όσια στην ελληνική πολιτική.

Άλλες ξεκίνησαν με «Εδώ Πολυτεχνείο» και κατέληξαν διακοσμητικά εμβλήματα μιας εποχής που αρνείται πεισματικά να τελειώσει.

Άλλες δεν ξεκίνησαν από πουθενά συγκεκριμένα.

Φύτρωσαν κάπως, κάπου, κάποτε στους κομματικούς μηχανισμούς.

Άνθισαν σαν μπουμπούκια.

Και κατέληξαν με αγκάθια.

Γιατί τελικά το σύνδρομο της προνομιούχου Μαρίας Αντουανέτας δεν το γλίτωσαν.

Φύσει;

Θέσει;

Δυνάμει;

Κανένας δεν ξέρει.

Από το «Εδώ Πολυτεχνείο» στο «Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός».

Και από το «αν βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έχουμε χαρτί τουαλέτας» μέχρι το «δεν είναι πρόσφυγες, απλώς λιάζονται στα παγκάκια».

Κι εμείς εκεί.

Τσιμπήσαμε.

Καταπιήκαμε κανονικά το δόλωμα.

Χωρίς να καλοσκεφτούμε ότι το δόλωμα είχε αγκίστρι.

Και ότι το αγκίστρι μας έδεσε σε έναν χορό από τον οποίο δύσκολα θα ξεφεύγαμε.

Γιατί πόση απογοήτευση πια μπορεί να χωρέσει μια χώρα όταν η πολιτική της ταυτότητα είναι μια διαρκής αμφισβήτηση της ίδιας της της πραγματικότητας;

Κλείνοντας αυτή την τριλογία, θα μείνω εκεί όπου οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες.

Όχι εκεί όπου θα χάναμε το πω-πω paper.

Μπορεί να φτάσαμε σε σημεία χαζής — θεόχαζης — πολιτικής αναμέτρησης.

Αλλά δεν θα καθίσουμε να αναμετρηθούμε με αυτά που δεν καταδέχονται να αναλάβουν ούτε οι γελοιογράφοι.

Διότι καρικατούρα μπορεί να είσαι.

Για να γίνεις όμως γελοιογραφική καρικατούρα, χρειάζεται και κάποιο ταλέντο.

Και εδώ, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ταλέντο υπήρξε.

Θα σταθούμε, λοιπόν, στον μεγάλο ιστορικό θεματοφύλακα.

Την Αριστερά.

Και θα της κάνουμε μια κριτική που ίσως είναι πιο σκληρή από όλες τις προηγούμενες.

Όχι ότι εξαπάτησε τους άλλους.

Αυτό είναι εύκολο.

Ήξερε να εξαπατά τον εαυτό της.

Και μαζί με αυτόν, κι εμάς.

Γιατί μπορείς να εξαπατάς τους άλλους για ένα χρονικό διάστημα.

Κάποια στιγμή θα σε καταλάβουν.

Το δύσκολο είναι να εξαπατάς τον εαυτό σου.

Εκεί δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης.

Μπορεί να κρατήσει για πάντα.

Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο.

Να κοιτάς την πραγματικότητα κατάματα και να βρίσκεις έναν τρόπο να συνεχίζεις να πιστεύεις την προηγούμενη εκδοχή της.

Κι εμείς;

Εμείς το φάγαμε το παραμύθι.

Άλλος περισσότερο.

Άλλος λιγότερο.

Άλλος μέχρι τελευταίας μπουκιάς.

Αλλά το φάγαμε.

Γι' αυτό ίσως σήμερα, κλείνοντας αυτή την τριλογία, δεν μένει τόσο το γέλιο.

Μένει ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.

Και λίγο περισσότερες πικρές σκέψεις.

Και ίσως ένα πολύ γλυκό ευχαριστώ στο μεγάλο μούτρο Γ., που ξέρει να δίνει το έναυσμα για τέτοιες αναρτήσεις.

Κάπως έτσι κλείνει η τριλογία.

Όχι με καταγγελία.

Ούτε με ετυμηγορία.

Με το χαμόγελο αυτού που κατάλαβε — κάπως αργά — ότι στο έργο είχε αγοράσει εισιτήριο και καθόταν κανονικά στην πλατεία.

Και χειροκροτούσε κιόλας.

Πού είναι, λοιπόν, ο αλήτης ο βρώμικος ήχος;

Όποιος ισχυριστεί ότι ακούει μουσική «απλώς για να χαλαρώσει», είτε λέει ψέματα, είτε κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος χωρίς να τον έχει τσιμπήσει η αστυνομία της μουσικής εμμονής! Γιατί για μερικούς από εμάς, ένα τραγούδι δεν είναι ποτέ απλώς ένα τραγούδι. Είναι μια ολόκληρη υπόθεση εξιχνίασης που περιμένει να λυθεί.

Όλα ξεκινάνε τελείως αθώα. Πατάς το play, γραπώνεις την κούπα με τον καφέ, είσαι έτοιμος να πεις «α, τι ωραίο κομματάκι»… και μπαμ! Ξυπνάει μέσα σου ο επιθεωρητής Μέγκρε.

— Για στάσου… πότε γράφτηκε αυτό;

— Ποιος ταλαιπωρεί έτσι αυτό το Fender Rhodes;

— Γιατί η παραγωγή ακούγεται σαν να ηχογραφήθηκε σε υπόγειο στο Ντιτρόιτ, πίσω από μια στοίβα παλιά λάστιχα;

— Τι έπιναν στο στούντιο και —κυρίως— τι άκουγαν πριν πατήσουν το rec;

Και κάπως έτσι, η χαλαρή ακρόαση γίνεται σκηνικό εγκλήματος. Μια πόρτα ανοίγει διάπλατα κι εσύ βουτάς με τα μούτρα σε ωκεανούς από soul-jazz, funk, vintage παραγωγές, ψαγμένες πόλεις και 70s αισθητική.

Το απόλυτο τέρμα, όμως, είναι όταν νομίζεις ότι ξέρεις ήδη τον ύποπτο.

Πάρτε για παράδειγμα τον Eddie Russ. Τον είχα «φακελωμένο». Τον είχα κατατάξει στα βαριά, τα σκληρά, τα κομμάτια με τις γωνίες, το νεύρο και την άγρια, αστική βρωμιά. Ήμουν σίγουρη ότι είχαμε υπογράψει σύμφωνο αμοιβαίας κατανόησης.

Και ξαφνικά, σκάει μύτη το The Lope Song.

Σαν να περπατάς αμέριμνος στο δρόμο, να βλέπεις τον τύπο που θεωρούσες «σοβαρό και αμετακίνητο» να φοράει χαβανέζικο πουκάμισο, να σου κλείνει το μάτι και να σου λέει:

— «Συγγνώμη, κυρία μου, μήπως θέλετε να ξανασυστηθούμε;»

— «Εσένα σε ξέρω!» διαμαρτύρεσαι.

— «Όχι, δεν με ξέρεις αρκετά…» σου απαντάει και το βάζει στο σφυριγματάκι, βγαίνοντας για τσάρκα στα μπαράκια.

— «Και πού βρέθηκες εσύ εδώ, ρε φίλε;» μένεις με το στόμα ανοιχτό.

— «Άστα αυτά… Μας έστειλε το μεγάλο μούτρο, ο Γ.!» σου πετάει με νόημα, σκάει ένα πονηρό χαμόγελο και στρίβει στη γωνία.

Ίδιος άνθρωπος. Άλλος κόσμος. Και φυσικά, με τις πλάτες του Γ. που ξέρει πάντα σε ποια στενά κρύβονται τα καλύτερα διαμάντια!

Μετά από αυτό, αντίο ηρεμία. Τα ακουστικά τερματίζουν, οι σημειώσεις παίρνουν φωτιά, κι ο ψηφιακός βοηθός στο τηλέφωνο αρχίζει να ιδρώνει προσπαθώντας να εξηγήσει πώς προέκυψε αυτή η συγκεκριμένη παραμόρφωση στον ήχο.

Τελικά, το να ακούς μουσική με τα αυτιά (και τα μάτια) κάποιου άλλου είναι η πιο ωραία, επικίνδυνη συνήθεια. Γιατί δεν ψάχνεις απλώς μια νότα. Ψάχνεις την ιστορία, την ατμόσφαιρα, το στυλ. 

Ψάχνεις να βρεις πού κρύφτηκε ο αλήτης ο ήχος — αυτός που αρνείται να μπει σε αποστειρωμένα στούντιο, προσπερνάει τα «δήθεν» ηχεία και ζει ελεύθερος εκεί έξω, έτοιμος να σου κάνει το πιο ωραίο ντου! 

Ούτε οι Clash στο Spanish Bombs (ούτε καν οι Sex Pistols αν αποφάσιζαν να το διασκευάσουν!) δεν θα έπιαναν τέτοιο ντου!

OLYMPUS LEAKS — Μέρος Β΄

OLYMPUS LEAKS — ΜΕΡΟΣ Β΄

Ο Προμηθέας μιλά, ο Όλυμπος διαψεύδει και ο Δίας «ενημερώθηκε από τα μέσα»

Νέα έγγραφα διευρύνουν την έρευνα για τις αμυντικές προμήθειες του Ολύμπου. Η μυστηριώδης «Αμάλθεια», οι αμφορείς με την ένδειξη «Αμβροσία» και οι διαδρομές του Ερμή βρίσκονται πλέον στο μικροσκόπιο, ενώ μία εσωτερική πηγή υποστηρίζει ότι οι επίμαχες συμβάσεις ήταν γνωστές πολύ ψηλότερα στην ιεραρχία απ’ όσο παραδέχονται επισήμως οι θεοί.

Η υπόθεση θα μπορούσε να είχε σταματήσει στην ασπίδα του Αχιλλέα.

Δεν σταμάτησε.

Τις ημέρες που ακολούθησαν τη δημοσιοποίηση των πρώτων στοιχείων, στην κατοχή μας περιήλθε νέος φάκελος. Δεν υπήρχε αποστολέας.

Περιείχε αντίγραφα συμβάσεων, καταστάσεις μεταφορών, χειρόγραφες σημειώσεις και έναν κατάλογο παραδόσεων αμφορέων με την ένδειξη «ΑΜΒΡΟΣΙΑ».

Στην τελευταία σελίδα υπήρχε μόνο μία φράση:

«Ψάξτε ποιος κρατούσε τη φωτιά.»

Η αναφορά θεωρήθηκε αρχικά μεταφορική.

Ίσως δεν ήταν.

Ο άνθρωπος που έδωσε τη φωτιά

Το όνομα του Προμηθέα είχε ήδη εμφανιστεί στην πρώτη φάση της έρευνας.

Σύμφωνα με δύο ανεξάρτητες πηγές, ο Τιτάνας είχε αποκτήσει πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος προμηθειών του Ολύμπου και είχε εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις για τη συγκέντρωση τεχνογνωσίας και εξουσίας σε περιορισμένο αριθμό προσώπων.

Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς άρχισε να συλλέγει στοιχεία.

Είναι όμως γνωστό ότι οι σχέσεις του με την κεντρική διοίκηση του Ολύμπου επιδεινώθηκαν δραματικά.

Επισήμως, η σύγκρουσή του με τον Δία αποδίδεται στην παράνομη μεταφορά φωτιάς προς τους ανθρώπους.

Πηγή με γνώση της υπόθεσης υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα ήταν πιο σύνθετη.

«Η φωτιά ήταν μόνο ένα μέρος του προβλήματος», λέει.

Ζητήσαμε περισσότερες διευκρινίσεις.

Η πηγή αρνήθηκε.

Ο Προμηθέας, σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζει πλέον το ενδεχόμενο να ζητήσει καθεστώς προστατευόμενου μάρτυρα.

Το αίτημα παρουσιάζει ορισμένες πρακτικές δυσκολίες, καθώς εξακολουθεί να βρίσκεται δεμένος σε βράχο.

Η «Αμάλθεια» και οι διαδρομές του χρήματος

Τα νέα έγγραφα ενισχύουν τις υποψίες ότι η λέξη «Αμάλθεια» δεν χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά ως αναφορά στην τροφό του Δία.

Σε τουλάχιστον έξι καταχωρίσεις εμφανίζεται δίπλα σε ποσά, ημερομηνίες και κωδικούς που συμπίπτουν χρονικά με μεγάλες προμήθειες αμυντικού υλικού.

Ορισμένες πληρωμές φαίνεται να ακολουθούν διαδρομή μέσω νησιωτικών περιοχών πριν καταλήξουν σε λογαριασμούς αγνώστων δικαιούχων.

Ειδικοί σε θέματα οικονομικού εγκλήματος σημειώνουν ότι η επιλογή νησιών δεν αρκεί από μόνη της για να στοιχειοθετήσει υπεράκτια δραστηριότητα.

«Το ότι κάτι βρίσκεται στη θάλασσα δεν το κάνει αυτομάτως offshore», τόνισε χαρακτηριστικά ένας από αυτούς.

Η έρευνα συνεχίζεται.

«Αμβροσία» ή κάτι περισσότερο;

Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν πλέον και οι αμφορείς.

Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, ποσότητες «Αμβροσίας» παραδόθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές λίγο πριν από κρίσιμες αποφάσεις για εξοπλιστικά προγράμματα.

Σε ορισμένα παραστατικά υπάρχει η ένδειξη:

«Για ειδική χρήση — να μην καταχωριστεί στην κανονική τροφοδοσία.»

Δεν υπάρχει εξήγηση για το τι σημαίνει «ειδική χρήση».

Εκπρόσωπος της ολύμπιας διοίκησης δήλωσε ότι η αμβροσία αποτελεί νόμιμο προϊόν και ότι «η κατανάλωσή της από θεούς δεν μπορεί να ποινικοποιείται».

Κανείς δεν είχε υποστηρίξει κάτι τέτοιο.

Ο Ερμής και οι «απλές παραδόσεις»

Στο μεταξύ, ο Ερμής επιμένει ότι ο ρόλος του περιοριζόταν αποκλειστικά στη μεταφορά μηνυμάτων και αντικειμένων.

Σε γραπτή δήλωσή του αναφέρει:

«Δεν διαπραγματεύτηκα συμβάσεις, δεν καθόρισα τιμές και δεν γνώριζα το περιεχόμενο των αμφορέων.»

Το τελευταίο σημείο προκάλεσε ερωτήματα, καθώς σε προηγούμενη ανακοίνωσή του δεν είχε γίνει καμία αναφορά σε αμφορείς.

Συνεργάτες του κάνουν λόγο για «κακόβουλη ερμηνεία μιας απολύτως φυσιολογικής διευκρίνισης».

Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο Ερμής πραγματοποίησε δεκάδες διαδρομές μεταξύ εργαστηρίου Ηφαίστου, Ολύμπου και περιοχών του ανθρώπινου κόσμου κατά την περίοδο που εξετάζεται.

Ο ίδιος απαντά ότι αυτό αποδεικνύει απλώς πως έκανε καλά τη δουλειά του.

Για τις αμοιβές του δεν έχει ακόμη δοθεί αναλυτική κατάσταση.

Οι πρώτες πολιτικές αντιδράσεις

Η δημοσιοποίηση των στοιχείων προκάλεσε ένταση στον Όλυμπο.

Η Ήρα ζήτησε «πλήρη διαλεύκανση χωρίς σκιές», αποφεύγοντας ωστόσο να διευκρινίσει εάν θεωρεί ότι ο Δίας γνώριζε.

Η Αθηνά φέρεται να ζήτησε θεσμική διερεύνηση του συστήματος προμηθειών, επισημαίνοντας ότι η άμυνα «είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αντιμετωπίζεται με κραυγές».

Ο Άρης, αντίθετα, φέρεται να εξέφρασε ανησυχία μήπως η έρευνα καθυστερήσει κρίσιμα εξοπλιστικά προγράμματα.

«Όταν υπάρχει πόλεμος, χρειάζονται όπλα», φέρεται να είπε σε κλειστή σύσκεψη.

Κανείς δεν διαφώνησε.

Το ερώτημα ήταν σε ποια τιμή.

Εξεταστική στον Όλυμπο

Υπό το βάρος των αποκαλύψεων αποφασίστηκε τελικά η σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής.

Η απόφαση ελήφθη έπειτα από πολύωρη συνεδρίαση κατά την οποία οι θεοί συμφώνησαν ομόφωνα ότι «όλα πρέπει να έρθουν στο φως».

Ακολούθησε τρίωρη διαφωνία σχετικά με το ποια ακριβώς έγγραφα μπορούν να δοθούν στη δημοσιότητα.

Μέρος του υλικού χαρακτηρίστηκε απόρρητο για λόγους εθνικής ασφαλείας.

Άλλο μέρος χαρακτηρίστηκε θεϊκό απόρρητο.

Για τρίτη κατηγορία εγγράφων κρίθηκε ότι δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί η ύπαρξή τους.

Η Επιτροπή δεσμεύτηκε να διερευνήσει πλήρως και αυτή την κατηγορία.

Ο Ήφαιστος απαντά

Έπειτα από ημέρες σιωπής, το εργαστήριο του Ηφαίστου εξέδωσε ανακοίνωση.

Σε αυτήν υπογραμμίζεται ότι όλες οι κατασκευές πραγματοποιήθηκαν «με τις υψηλότερες τεχνικές προδιαγραφές και αποκλειστικό γνώμονα την ασφάλεια θεών και ηρώων».

Για την ασπίδα του Αχιλλέα σημειώνεται ότι το έργο ήταν μοναδικό και συνεπώς «οποιαδήποτε σύγκριση τιμών με συμβατικές ασπίδες στερείται τεχνικής σοβαρότητας».

Σχετικά με το γεγονός ότι πάνω στην ασπίδα αποτυπώθηκε σχεδόν ολόκληρο το σύμπαν, το εργαστήριο απαντά:

«Αυτό προέβλεπε η παραγγελία.»

Ποιος ακριβώς παρήγγειλε όλες τις πρόσθετες λειτουργίες δεν διευκρινίζεται.

Και ο Δίας;

Όσο η έρευνα πλησίαζε στην κορυφή του Ολύμπου, ένα ερώτημα γινόταν αναπόφευκτο:

Τι γνώριζε ο Δίας;

Σύμφωνα με έγγραφο που περιλαμβάνεται στον νέο φάκελο, ενημερωτικό σημείωμα για «ζητήματα στρατηγικών προμηθειών» είχε αποσταλεί προς το ανώτατο επίπεδο διοίκησης πριν από την ολοκλήρωση τουλάχιστον μίας μεγάλης σύμβασης.

Δεν υπάρχει υπογραφή που να αποδεικνύει ότι ο Δίας διάβασε το έγγραφο.

Κύκλοι του πατέρα θεών και ανθρώπων επισημαίνουν ότι καθημερινά φτάνει στον θρόνο μεγάλος όγκος ενημερωτικού υλικού και ότι δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει κάθε τεχνική λεπτομέρεια.

Αργά το απόγευμα εκδόθηκε επίσημη ανακοίνωση.

Ήταν σύντομη.

«Ο Δίας δεν είχε γνώση οποιασδήποτε παράτυπης διαδικασίας. Για τα συγκεκριμένα στοιχεία ενημερώθηκε από τα μέσα ενημέρωσης και έχει ήδη ζητήσει να διερευνηθούν όλα σε βάθος.»

Λίγες ώρες αργότερα, πηγές του Ολύμπου διευκρίνισαν ότι η πλήρης εμπιστοσύνη του προς τον Ήφαιστο παραμένει αμετάβλητη.

Η έρευνα συνεχίζεται

Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, κανένα από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα δεν είχε κατηγορηθεί επισήμως για οποιαδήποτε παράνομη πράξη.

Η Εξεταστική Επιτροπή συνεχίζει τις εργασίες της.

Ο Ερμής συνεχίζει τις μετακινήσεις του.

Ο Ήφαιστος συνεχίζει να κατασκευάζει.

Ο Προμηθέας εξακολουθεί να βρίσκεται στον βράχο.

Και οι αμφορείς με την ένδειξη «Αμβροσία» παραμένουν σε ασφαλή χώρο, καθώς οι αρμόδιες αρχές δεν έχουν ακόμη αποφασίσει ποια από αυτές είναι αρμόδια να τους ανοίξει.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι στον Όλυμπο όλοι ζητούν πλέον να χυθεί άπλετο φως.

Αρκεί, όπως παρατήρησε πηγή με γνώση των διαδικασιών, να μην είναι η φωτιά του Προμηθέα.

 😂