«Και ένα ακόμα, που θέλουμε να πείσετε τον Κώστα Καραμανλή να ξαναείναι υποψήφιος.
Τον θέλουμε εδώ πέρα, τον θέλουμε δυναμικά, τον θέλουμε μπροστάρη, να ξαναβρεθεί στο ψηφοδέλτιο.
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που επισκέπτεστε εδώ πέρα τον δήμο μας».
Και είσαι δήμαρχος. Πού;
Στην εξωτική Νέα Ζίχνη, Σερρων.
Σου σκάει μύτη, επειδή είναι η ΔΕΘ και θυμήθηκαν ότι υπάρχει και Βόρεια Ελλάδα, κανένας πρωτοκλασάτος της κυβέρνησης.
Στον ηλιοκαμένο Μάκη Βορίδη έπεσε το λαχείο των Σερρών. Στον δήμαρχο ο Βορίδης.
Με την άλλη κυρία δίπλα στον Βορίδη δεν θα ασχοληθούμε. Διότι αυτές σήμερα είναι, αύριο δεν είναι.
Ο Μάκης όμως είναι σταθερή αξία.
Και εμείς ξέρουμε και αναγνωρίζουμε τις αξίες.
Όχι σαν κάτι άλλους που το πέταξαν το αγόρι μας στη γωνία μόλις στράβωσε ο ΟΠΕΚΕΠΕ...
Από την άλλη, κάνουμε εικόνα το σκηνικό όπου ο δήμαρχος πληροφορείται ότι θα έρθει ο Βορίδης.
Ο δήμαρχος είναι από τα Σέρρας, τα εξωτικά. Αυτά που γέννησαν τον Εθνάρχη, ντε.
Τα Σέρρας είναι η μοναδική γεωγραφική περιοχή παγκοσμίως, μαζί με το Ισραήλ, όπου οι κάτοικοί της πιστεύουν ότι είναι παιδιά ενός ανώτερου Θεού. Μη σας πω και του ίδιου του Θεού.
Το Ισραήλ μαλώνει με όποιον το στραβοκοιτάξει. Στην ανάγκη κάνει και έναν πόλεμο.
Οι Σερραίοι κάνουν το ίδιο μόλις κάποιος άλλος τολμήσει να βάλει χέρι σε θέση στο ελληνικό Δημόσιο.
Για μια θέση είναι ικανοί να ανεξαρτητοποιηθούν από την Ελλάδα.
Ή να πλακωθούν με τους διπλανούς νομούς.
Ακούει ο Δραμινός «Σέρρες» και κάνει τον σταυρό του.
Στην Καβάλα βουτούν με τον σταυρό των Θεοφανείων στη θάλασσα ανά γειτονιά.
Στο Κιλκίς τρέμουν ακόμα και τα καρπούζια στα μποστάνια.
Η δε Θεσσαλονίκη ψελλίζει κάτι αδιάφορα, τρομαγμένη μπροστά στη δύναμη του Σερραίου ψηφοφόρου.
Διότι τα Σέρρας, και όχι οι Σέρρες, είναι η πατρίδα της εθνικής οικογένειας.
Κάθε μπέρδεμα με την Κρήτη, γενέτειρα των Μητσοτάκηδων, παρακαλούμε όπως παραλειφθεί, καθώς η Κρήτη θεωρείται η γενέτειρα της επιχειρηματικής οικογένειας που κυβέρνησε την Ελλάδα.
Και εμείς εδώ δύο πράγματα δεν μπερδεύουμε ποτέ:
την ιδεολογία με την επιχειρηματικότητα.
Μαθαίνει, που λέτε, ο δήμαρχος ότι θα σκάσει μύτη ο Μάκης.
Τι να βάλεις καλοκαιριάτικα;
Πάει, που λέτε, και ντύνεται ο δήμαρχος με λευκό πουκάμισο, με διπλωμένο μανίκι, και μαύρο παντελόνι.
Άνθρωπέ μου, μαίτρ σε ταβέρνα της παραλιακής είσαι;
Το μαχαίρι και το πιρούνι σου λείπει να μας καθαρίσεις το φαγκρί και να μας πεις:
«Καλή όρεξη».
Αλλά ο δήμαρχος, που μπορεί να τα έχει δει αυτά αλλά δεν τα έχει παρατηρήσει, πάει με συστολή στον Μάκη και στην άλλη την ξανθιά, αυτή που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι.
Τους στρώνουν κάτω, που λέτε.
Αυτοί βαριούνται μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο.
Από πάνω ο Σερραίος δήμαρχος.
Έχω το πάνω χέρι. Είμαι από τα Σέρρας.
Και αν δεν ήταν ο Καραμανλής, εσύ, Μάκη μου, θα ήσουν συνδικαλιστής ξυλοκόπος στον Καναδά, αφού το είχες από μικρός με τα τσεκούρια.
Όσο για σένα, μικρή σουρλούλου, το πολύ-πολύ να δήλωνες γραμματεία σε κάποιο ΚΕΠ.
Τους βάζει κάτω.
Έχει πάρει δύναμη και από τη γυναίκα, τύπου:
«Πήγαινε, αετέ μου, και δείξ' τους ποιος είναι η εξουσία στο χωριό».
Είναι πανέτοιμος.
Έχει και μύρο στο μαλλί, για τη βοήθεια του Θεού.
Και...
...
...εκεί, φίλοι και φίλες, παθαίνει το απόλυτο κοκόμπλοκο.
Και τι ζητάει ο αετός των Σερρών;
Ο Μάκης, που μόλις βγήκε από την κατάψυξη μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ και είχαμε να τον δούμε από τον Δεκέμβριο, να μεσολαβήσει στον άξιο και ικανό απόγονο Κωνσταντίνο Καραμανλή του Αχιλλέως και μικρανιψιό του μεγάλου Εθνάρχη, ώστε να τον πείσει να κατέβει στις εκλογές.
Ο Μάκης γελάει.
Εντάξει, τι άλλο να κάνει πια;
Είπαμε, η πολιτική στην Ελλάδα είναι τραγική κωμωδία σε αλλεπάλληλες δόσεις.
Η σουρλούλου δίπλα έχει ένα ύφος:
«Καλά, τι λέει αυτός;»
Και όλοι εμείς αναρωτιόμαστε:
Έχει έστω και μία ελπίδα διάσωσης αυτή η χώρα;
Όχι.
Δεν έχει.
Δυστυχώς, όχι. 😂
