Και αν το κομματόσκυλο είναι γυναίκα; [ part 1]-

 

Εμπνευσμένο από τις περιπατητικές αφηγήσεις του γνωστού "μούτρου" Γ.

Για όσους βαριούνται να διαβάζουν και ηχητικά

«Εάν το κομματόσκυλο είναι γυναίκα, συγχαρητήρια: μόλις προσέθεσες υψίφωνες νότες στην πολιτική παραφωνία. Και μαζί με τις νότες, κομματικές τσιρίδες. Πολλές τσιρίδες. Πάρα πολλές τσιρίδες. Το "ζουμί" όμως —ειδικά αν η κυρία "γράφει" στο γυαλί— είναι άλλο: έχεις πλέον μια αδίστακτη cowgirl με στέτσον και σπιρούνια, έτοιμη να καθαρίσει τους πάντες στο Far West των ελληνικών πάνελ.»

Το κομματόσκυλο-γυναίκα ή θα ξεκινήσει από μικρή, είτε λίγο μεγαλύτερη, είτε σε μια ηλικία «θα τα κάψω όλα» (ναι, ναι, υπάρχει κι αυτό στην ελληνική σκηνή, μην απορείτε).

Επειδή εμείς εδώ είμαστε κατά βάση ένα έντιμο και επιστημονικό blog, θα πιάσουμε τις κατηγορίες μία-μία σε μια θεματική για τα κομματόσκυλα.

Η μικρούλα και τσαχπινούλα

Υπάρχουν άπειροι λόγοι που μια «μικρούλα και τσαχπινούλα» μπορεί να ενταχθεί στις κομματικές επάλξεις και γραμμές.

1. Η οικογενειακή παράδοση Κάποτε η οικογενειακή παράδοση ήταν ο Εμφύλιος — είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη. Ολοζώντανα τα παραδείγματα. Όχι απαραίτητα καθαρά, αλλά ζώντανα.

Μετά τα 90s όμως έγινε μια μετατόπιση. Η οικογενειακή παράδοση ταυτίστηκε με το ποιος εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας καλύτερα. Και από πολιτική, έγινε κομματική. Έτσι: γρήγορα, στεγνά και απροκάλυπτα. Όσο λοιπόν η κομματική πλέον παράδοση δίνει στη μικρή ασφάλεια, γιατί να μην τη συνεχίσει; Χαζή είναι η μικρή; Όχι βέβαια.

Έτσι η μικρή μπαίνει αποφασισμένη και δεν είναι λίγες οι φορές που τα παίζει όλα για όλα... με τη βαθιά ελπίδα ότι θα της βγει η «ζαριά».

2. Η ξαφνική επιφοίτηση Όπου «ξαφνική επιφοίτηση», βλέπε στο βάθος αγοράκι ή και κοριτσάκι που είναι το τοπικό πολιτικό είδωλο της γειτονιάς ή της σχολής.

Μαγεμένη λοιπόν κινείται προς το είδωλό της και εκεί ανακαλύπτει, σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, τον απέραντο κόσμο της ελληνικής πολιτικής. Στην πορεία μπορεί να χάσει το είδωλο ή να μην το πλησιάσει και ποτέ —γιατί η πολιτική σκηνή έχει και πολλά είδωλα άλλου βεληνεκούς— αλλά πάνω από όλα έχει ιδεολογία... Γιατί πες ό,τι θέλεις στον Έλληνα, μην του θίξεις όμως την ιδεολογία του, ανάμεσα σε όλα τα άλλα!

Τα συμπτώματα και η τακτική

Οι μικρές αυτές πεταλουδίτσες, όπως και αν έχουν καταλήξει στα κομματικά γραφεία, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν βλέπουν, δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν.

Όχι, όχι... μην μου πείτε: τα βλέπουν, τα ακούν και τα καταλαβαίνουν, αλλά κάνουν ότι δεν βλέπουν, δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν γιατί ο στόχος είναι μεγάλος. Γιατί θα σας πω κι εγώ ότι ο στόχος δεν είναι ιδεολογικός, αλλά καθαρά επιχειρησιακός: η κατάληψη της εξουσίας από το κόμμα.

Διότι έτσι θα δικαιωθεί και η μικρή, που στην πορεία θα κάνει και θα υποστεί πολλά καραγκιοζιλίκια, όπως:

· Να φωτογραφηθεί με τον Άδωνι ή ακόμη καλύτερα με τον Μητσοτάκη και —ακόμα χειρότερα— να τους πει με αυτή τη φωνούλα της groupie: «Θεέ μου, δεν το πιστεύω, είσαι... τέλειος, τέλειος, τέλειος! 

· Ή ακόμα πιο πέρα, να έχει τρέξει να στήσει φεστιβάλ και να σηκώσει πανό σε πορείες, για να φτάσει στο σημείο να μην ξέρει ποιο κόμμα ήταν τελικά αυτό για το οποίο έχυσε τόσο ιδρώτα...

(Διότι, πείτε μου, αυτή την περίοδο ξέρετε εσείς τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Έχετε καταλάβει τι κάνει ο Αλέξης Τσίπρας; Εγώ όχι, έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά!)

Αλλά ξέρω ότι κάποιοι στο βάθος —μικρούλες και μικροί— έχουν βγάλει τα κομπιουτεράκια και μοιράζουν πιθανότητες... Και πιστέψτε με, αυτές τις μικρούλες αύριο θα τις δείτε κάποια στιγμή «ψηλά» και ίσως τις ψηφίσετε κιόλας ως νέες και ελπιδοφόρες... (Τρομάρα μας, την έχω πατήσει κι εγώ έτσι).

Οι «Πασιονάριες» της καθαρής αλήθειας

Και τέλος πάντων, τι να πεις για τις άλλες τις μικρές «πασιονάριες», που μονοπωλούν κόκκινες σημαίες και ολοκάθαρες ορθόδοξες αλήθειες, αλλά προσπερνούν το Rolex του Κουτσούμπα;

Είναι αυτές που θέλω να ρωτήσω:

«Καλά ρε κορίτσια, ο Άρης γι’ αυτό όργωσε τα βουνά; Για να φοράει Rolex ο Κουτσούμπα και να βολτάρει σε ιδρύματα του Μονακό η Μαρία Δαμανάκη; Ακόμα τα πιστεύετε αυτά;»

Ναι, τα κορίτσια θα μου απαντήσουν. Και θα είναι και επιθετικά, πετώντας την «κομματική πλατφόρμα». Διότι, αγαπητοί, η κομματική πλατφόρμα ξέρει να δικαιολογεί και να θεραπεύει κάθε νόσο και κάθε μαλακία, από όπου κι αν προέρχεται.

Αυτό είναι κάτι που σε αυτή τη χώρα ή το αποδέχεσαι και προσαρμόζεσαι, ή το αποδέχεσαι και πιάνεις μια γωνία παλεύοντας να πεις μια αλήθεια, ή δεν το δέχεσαι και παίρνεις τα βουνά.

Αλλά τα βουνά δεν αποδείχθηκαν ποτέ ιδιαίτερα χρήσιμα και γόνιμα στην ελληνική ιστορία —διορθώστε με αν κάνω λάθος— όπως και τα ξερονήσια της εξορίας.

Φίλοι και αναγνώστες, μάλλον πάμε σε εκλογές. Και επειδή έρχεται ο χαρούμενος και γλυκός Αύγουστος του απόλυτου ελληνικού καλοκαιριού, μην απορήσετε εάν δείτε τον πολιτευτή ή την πολιτεύτρια με σαγιονάρα, δίπλα στον τύπο που πουλάει τους λουκουμάδες, να μοιράζει φυλλάδια.

Και εδώ κλείνω για να δω στο Google την περίφημη παραλία του Σχοινιά —να μάθω επιτέλους πού κολυμπάνε κι αυτές οι ζαργάνες! Διότι, εκτός από επιστημονικό και έντιμο blog, είμαι και η μεγάλη «ντροπή» του ελληνικού εθνικού τουρισμού... ούτε που ξέρω πού πέφτει!

Ναι, είμαστε κι εμείς οι αθώοι και άσπιλοι «ντροπές», τι νομίζατε;

 

 

Αλλά κυρίως γιατι οι ζαργανες θελουν ηρεμα και καθαρα νερα ... και εμεις εδω με την πολιτικη κολυμπάμε αρκετά στη θολουρα μη σας πω και στο βουρκο

Γι' αυτό κι εμείς θα κλείσουμε μουσικά με μία πραγματική κυρία της Γαλλικής μουσικής σκηνής , 

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η ΛΑΓΟΥΔΟΤΡΥΠΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑ

 

Ξεκινάμε με μια αρχή: αγαπάμε τα κομματόσκυλα.

Έχουν πολύ οργή και βγάζουν πολύ πλάκα.

Το κακό είναι ότι η ιστορία δεν γράφεται γι' αυτά, αλλά το ενδιαφέρον γράφεται με αυτά, κυρίως με αυτά.

Για να περιγράψεις ένα κομματόσκυλο θέλεις δύο γραμμές: καταγωγή και το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό: κομματοσκυλίαση.

Η κομματοσκυλίαση είναι παγκόσμια ασθένεια, πιάνει λίγους και εκλεκτούς και έχει βαριά και γελοία συμπτώματα διάρκειας.

Τα κομματόσκυλα είναι η λατρεμένη και αγαπημένη κατηγορία των Ελλήνων πολιτικών.

Η κατηγορία που ισοπεδώνει κάθε ιδεολογία. Απλά. Ισοπεδώνει.

Θέλεις να μάθεις πώς; Με μπουλντόζα.

Αν και το κομματόσκυλο δεν έχει πρόβλημα.

Θα γίνει ταξιτζής για να υπερασπιστεί ταξιτζήδες, θα γίνει αγρότης και θα ανέβει σε τρακτέρ για να υπερασπιστεί αγρότες, θα πάει στη σκάλα να ντυθεί με τα δίχτυα των ψαράδων... ναι, και δεν θα είναι η Ντάριλ Χάνα όταν έπαιζε τη γοργόνα, το κομματόσκυλο που ξέρεις θα είναι.

Το κομματόσκυλο λατρεύει δύο πράγματα: τον πρόεδρο ή την πρόεδρο του κόμματος και τη θέση του.

Η ερωτική φαντασίωση κάθε κομματόσκυλου είναι μία: όσο πιο κοντά γίνεται στον/στην πρόεδρο.

Εκεί παίρνει φως, εκεί ακτινοβολεί.

Το κομματόσκυλο έχει έναν κόσμο ωραία ορισμένο: Εγώ πιο πάνω από όλους.

Και πάνω από μένα, ο πρόεδρος ή η πρόεδρος.

Όσο αντέξει ο κακομοίρης ή η κακομοίρα το προεδριλίκι. Διότι το κομματόσκυλο κουβαλάει πάνω του μια δολοφονική αντίθεση: λατρεία και πριόνι.

Κάθε κομματόσκυλο σε κάθε κόμμα. Απλά αλλάζει χρώμα το πριόνι.

Και το πριόνι έχει μέσα του μια ιδεολογία: θέση, εξουσία και λεφτά. Πολλά λεφτά.

Το ελληνικό δημόσιο ταΐζει τα κόμματα με λεφτά. Πρέπει να λέμε ότι έχουμε δημοκρατία. Δημοκρατία σημαίνει: πάρε δύο-τρεις τάσεις από το εξωτερικό. Όπως έλεγαν οι μοδίστρες: «Θα σου κάνω ένα ταγέρ από το Burda ή ένα από τη Vogue;» Αυτό ακριβώς.

Έχουμε λοιπόν κάτι σε χριστιανοδημοκράτες, κάτι σε σοσιαλιστές και κάτι σε κομμουνιστές. Αυτοί είναι τα σταθερά κέντρα.

Αλλά —και αυτό είναι το πιο ωραίο— γύρω από αυτές τις τάσεις εμφανίζεται ο χορός με τις εξωτικές υπάρξεις, είτε δεξιά είτε αριστερά.

Εξωτικές υπάρξεις που έχουν δραπετεύσει από κάθε κόμμα και τελεία του Μαρξ, αλλά και από κάθε κλανιά —ναι, καλά διαβάσατε— κλανιά, επαναλαμβάνω, του δεξιού χώρου. Ό,τι τρύπα υπάρχει θα καλυφθεί, από τη Βόρειο Ήπειρο μέχρι το δεξί στάσιδι σε μοναστήρι του Αγίου Όρους που ορφάνεψε τα τελευταία 40 χρόνια, γιατί ο ψάλτης έπαθε αυτό που παθαίνουν οι ψάλτες και δεν κελαηδάνε πια.

Πώς γίνεσαι κομματόσκυλο; Δεν γίνεσαι, γεννιέσαι. Ναι, το έχω πάρει απόφαση: γεννιέσαι.

Απλά δεν ταιριάζεις σε όλους τους χώρους.

Άλλο το ΝΔημοκρατικό κομματόσκυλο, άλλο το Πασοκικό, άλλο το κομμουνιστικό και άλλο όποιο δύσμοιρο έφαγε πόρτα από τους προηγούμενους και βρήκε άλλο χώρο.

Διότι, αγαπητοί, τα κομματόσκυλα έχουν έναν απλό κανόνα: ή θα είμαι με τους νικητές —όχι της ιστορίας, αλλά της εξουσίας— ή θα είμαι έξω από την αυλή και θα γαβγίζω μέχρι ο επόμενος κομήτης να χτυπήσει τη γη.

Που μεταξύ μας, μακάρι να τη χτυπήσει κομήτης να γλιτώσουμε, να έχει και λίγη πλάκα το πράγμα, διότι πολύ ήσυχοι είμαστε τώρα τελευταία και αφράτεψαν οι πωποί μας.

Το κομματόσκυλο γεννιέται. Το έχει δείξει από μικρό. Πάει νεολαία, λίγο πριν ή λίγο μετά το πανεπιστήμιο. Και έχει μια αρχή: δεν βλέπω, δεν ακούω τίποτα. Ό,τι πει το κόμμα.

Αυτά ισχύουν για όλους. Το κόμμα, ο πρόεδρος, ο αρχηγός είναι αξία. Αξία όσο ανεβαίνει η πυράμιδα.

Κάθε κόμμα διαμορφώνει τα δικά του κομματόσκυλα. Είναι αυτά που θα έρθουν να σου πιάσουν κουβεντα στο πανεπιστήμιο, εκεί που γλαρωμένος το πρωί παλεύεις με έναν καφέ να μείνεις ξυπντός και λες μέσα σου: «Μαλάκα μου, άλλη δουλειά δεν έχει αυτός; Μια γκομενίτσα, κάτι να τον απασχολήσει;»

Μπα! Πού να βρεθεί κι αυτή... με άδεια από το κόμμα γίνονται όλα.

Από τις δικές μου μνήμες, τα κομματόσκυλα τα είχαν φτιάξει με την μπατανόβουρτσα και τη γλουτολίνη. Στις αφισοκολλήσεις ήταν σαν να έλεγαν μια προσευχή στον αρχηγό. Μιλάμε για λατρεία κανονική... Α ρε Αντρέα τι τους είχε κάνεις... α ρε Χαρίλαε...

Και μετά, ως εκ θαύματος, τους έβρισκες στο κόμμα. Απλή διαπίστωση: το κόμμα διψούσε να μάθει για τη συμπεριφορά της μπατανόβουρτσας στον σαγρέ τοίχο... για να διορθώσει με πολιτική γραμμή, βεβαίως.

Αυτά λοιπόν πιο παλιά, γιατί έχει βάθος η λαγουδότρυπα.

Διότι μετά ήρθαν τα 90’s και στα συστημικά κόμματα τα κομματόσκυλα μπήκαν στο δημόσιο ή εκεί γύρω να κάνουν τους συμβούλους.

Έκαναν όμως και ένα πνευματικό άλμα: τα media...

Διαμορφωτές γνώμης... και το γλέντι άρχισε χοντρό, χοντρό... Είναι σαν να σπάνε τα πιάτα στα μπουζούκια από την ώρα που βγαίνουν οι τριτοδεύτερες με τα λαμέ να ανοίξουν το πρόγραμμα.

Τα κορίτσια του «...και από φωνή κορμάρα», αυτά!

Τέτοια κατάσταση.

Έτσι λοιπόν ξυπνήσαν και οι χαζούληδες οι δεξιοί και σου λένε: «Θα φτιαξω κομματικό στρατό».

Πάρτους κάτω λοιπόν τους ευπατρίδηδες, διότι ανατέλλει το άστρο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης... απέναντι στον Αντρέα που τον έφαγαν οι έρωτες και τα βαριά φαγητά και την έβγαζε Ωνάσειο - Εκάλη - Δήμητρα και λοιπά πληρώματα της Ολυμπιακής (Θεός σχωρέστην)...

Και ο Κρητικός με τη βίλα στη Γλυφάδα, τα άπειρα βαφτιστήρια και τον πάγκο του ΝΒΑ σε παιδιά, λέει: «Θα φτιάξω κομματικό στρατό».

Εκεί μπερδευτήκαμε όλοι: διότι το σύνολο «μουστάκι μέχρι το σαγόνι και πουκάμισο ανοιχτό μέχρι τον αφαλό» το είχαν οι Πασόκοι... ναι, αλλά το είχαν και οι Κρητικοί...

Ρε γαμώτο, βάλτε την κομματική ταυτότητα στο κούτελο να ξέρουμε ποιοι είστε...

Τα 90’s λατρεμένα... Γράφει λοιπόν την ιστορία ανάποδα το ΠΑΣΟΚ, αφήνει τον συγχωρεμένο τον Άκη στη γωνιά να παίζει με φρεγάτες και λοιπά που έφερναν σε «φρεγάτες» διότι έλεγαν ότι ήταν και ομορφόαντρας (τέλος πάντων, αισθητική ΠΑΣΟΚ) και αναδεικνύει την απόλυτη μουσίτσα: ήσυχη, ολίγον σκοτεινή και καθηγητική από το αμαρτωλό Πάντειο: Σημίτης και εκσυγχρονισμός...

Ενώ λοιπόν ο άλλος παλεύει με τα μπρούταλ βαφτιστήρια από την Κρήτη και τον πάγκο του ΝΒΑ, ο Σημίτης φέρνει όλη την Τέχνη μια μέρα στο Μέγαρο Μουσικής και επιβάλλει: στρατευμένη τέχνη και εκσυγχρονισμό...

Δόξες! Και φυσικά του Σημίτη δεν του έκοβε και πολύ για κάτι τέτοια. Όμως εμείς που είμαστε παλιοί, ξέραμε και επαναλαμβάναμε ένα όνομα σαν μάντρα: Λαλιώτης.

Ναι ρε φίλε, αλλά πόσο να σου χορέψει και να σου κάνει κριτική στη σκηνή ο Φασουλής και η μακαρίτισσα η Παναγιωτοπούλου;

Το κοινό είχε μετατοπιστεί και είχε καρφωθεί στην ιδιωτική τηλεόραση βλέποντας Ρούλα Κορομηλά. Τους της τέχνης, αν ήθελε, τους έβλεπε· οι άλλοι της τηλεόρασης είχαν πέσει φυτευτοί μέσα σε κάθε σπίτι. Άρα και το κομματόσκυλο πρέπει να μπει στο σπίτι... επομένως φτιάχνουμε πένες και δημοσιογράφους. Η παλιά σχολή πέθανε, ζήτω η σχολή με τα τηγάνια, τις χύτρες και τα πιστολάκια δώρο...

Παράθυρα στα δελτία και εκπομπές λόγου στην τηλεόραση με κανονικό γάζωμα του κοινού που είχε αποχαυνωθεί εντελώς.

Ο καλός δημοσιογράφος είναι ο στρατευμένος δημοσιογράφος.

Δεν θέλω να μιλήσω για payroll γιατί δεν ξέρω... αλλά τέτοια αγάπη σε κάθε σύστημα που κυβερνούσε ή δεν κυβερνούσε δεν είχα ξαναδεί.

Μιλάμε για πόλεμο ιδεών από την ανάποδη.

Βέβαια η αριστερά —όταν δεν κυνηγούσε μύγες, πεταλούδες και τζιτζίκια στην ανάμνηση του Γράμμου και του εμφυλίου— έδωσε ό,τι καλύτερο είχε.

Βλέπαμε κι εμείς: ξεκίνησε από τον Ριζοσπάστη...

«Ααα», λέγαμε, όρθια ζωντόβολα, «θα είναι καλός και ιδεολόγος». Δεν ακούγαμε τι έλεγε· είχε κολλήσει ο Ριζοσπάστης μέσα μας στον οισοφάγο διπλωμένος και είχε νεκρώσει την εγκεφαλική λειτουργία.

Έτσι λοιπόν, με τη βοήθεια αυτών των τύπων των media, καταπιάμε ασφαλιστικά, χρηματιστήρια και θεσμικούς επενδυτές, καταπιάμε με εθνική υπερηφάνεια Ολυμπιακούς Αγώνες και τη Γιάννα —που ντυνόταν χάλια—, είδαμε και Καραμανλή πρωθυπουργό, είδαμε και Γιωργάκη Παπανδρέου... μέχρι που φτάσαμε πριν 16 χρόνια στο τέλος του λάστιχου που λεγόταν ελληνική οικονομία, δημοκρατία, κοινωνία, γιατί μας φόρεσαν τα μνημόνια καπέλο.

Εκεί τα κομματόσκυλα διαχύθηκαν κατά μήκος και κατά πλάτος της ελληνικής κοινωνίας, ύψωσαν το δάχτυλο και άρχισαν τα θρησκευτικά παραληρήματα και καταγγελτήρια: μια αδήλωτη τυρόπιτα, ένας βαρκάρης που δεν έκοψε εισιτήριο ένα καλοκαίρι, έφταιγαν για την κατάντια μας.

Σε κατηχητικό δεν πήγα, αλλά νομίζω ότι σε γαλλικό κατηχητικό του ’30 πιο ήρεμα σου έλεγαν ότι έκανες αμαρτία επειδή η κοτσίδα σου έγερνε αντί να είναι ίσια...

Βγήκαν λοιπόν όλοι με κάτι κατηγορητήρια πιο μεγάλα από το μπόι τους και άρχισαν να κερδίζουν ψωμί και παντεσπάνι με κάθε τρόπο.

Όμως τώρα τα πράγματα είχαν διαύγεια, διότι το παιχνίδι ήταν τα Social Media.

Και το ’12 ανακαλύψαμε μονταζιέρες και υπόγεια... Το ΠΑΣΟΚ καθόταν ξεπουπουλιασμένο στη γωνιά και το παιχνίδι το έπαιζε η ανανεωτική ΝΔ με τον ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ... τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα...

Η γλουτολίνη είχε μπει στα πληκτρολόγια και αυτά τα ζαβά είχαν ανακαλύψει το Twitter, γιατί με αυτό είχε βγει πρόεδρος ο Ομπάμα...

«Έτσι θα βγούμε κι εμείς...»

Μια που βγήκαν, μια που λούφαξαν όλοι...

Και φτάνουμε στο σήμερα.

Η πολιτική έχει σβήσει, η διαχείριση είναι στις δόξες της, ο κομήτης δεν έχει αποφασίσει πού θα πέσει, ο Τράμπ αποφάσισε να κάνει έναν πόλεμο που δεν τον βγάζει πουθενά, ο Πούτιν επίσης σε έναν πόλεμο που αυτός κι αν δεν θα βγάλει πουθενά, αλλά σε αυτή εδώ τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και της ακόμα πιο φαιδράς εξουσίας, τα κομματόσκυλα παραμένουν σταθερή αξία.

Ανομολόγητη και πάντα παρούσα.

«Με έναν ορίζοντα που επιτέλους καθάρισε, δεν υπάρχει πλέον λόγος για αναμονή. Το έδαφος είναι έτοιμο. Ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να ξετυλίγουμε το νήμα για τον καθένα τους.»

«Η βάση είναι πλέον έτοιμη και ο ορίζοντας καθαρός. Απόψε τιμούμε τη Meseta, το έδαφος που άντεξε για να μπορούμε να πατάμε γερά. Γιατί από αύριο, το ταξίδι συνεχίζεται—και μαζί της, έχουμε να φτάσουμε πολύ μακριά.»