Ξεκινάμε με μια αρχή: αγαπάμε τα κομματόσκυλα.
Έχουν πολύ οργή και βγάζουν πολύ πλάκα.
Το κακό είναι ότι η ιστορία δεν γράφεται γι' αυτά, αλλά το ενδιαφέρον γράφεται με αυτά, κυρίως με αυτά.
Για να περιγράψεις ένα κομματόσκυλο θέλεις δύο γραμμές: καταγωγή και το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό: κομματοσκυλίαση.
Η κομματοσκυλίαση είναι παγκόσμια ασθένεια, πιάνει λίγους και εκλεκτούς και έχει βαριά και γελοία συμπτώματα διάρκειας.
Τα κομματόσκυλα είναι η λατρεμένη και αγαπημένη κατηγορία των Ελλήνων πολιτικών.
Η κατηγορία που ισοπεδώνει κάθε ιδεολογία. Απλά. Ισοπεδώνει.
Θέλεις να μάθεις πώς; Με μπουλντόζα.
Αν και το κομματόσκυλο δεν έχει πρόβλημα.
Θα γίνει ταξιτζής για να υπερασπιστεί ταξιτζήδες, θα γίνει αγρότης και θα ανέβει σε τρακτέρ για να υπερασπιστεί αγρότες, θα πάει στη σκάλα να ντυθεί με τα δίχτυα των ψαράδων... ναι, και δεν θα είναι η Ντάριλ Χάνα όταν έπαιζε τη γοργόνα, το κομματόσκυλο που ξέρεις θα είναι.
Το κομματόσκυλο λατρεύει δύο πράγματα: τον πρόεδρο ή την πρόεδρο του κόμματος και τη θέση του.
Η ερωτική φαντασίωση κάθε κομματόσκυλου είναι μία: όσο πιο κοντά γίνεται στον/στην πρόεδρο.
Εκεί παίρνει φως, εκεί ακτινοβολεί.
Το κομματόσκυλο έχει έναν κόσμο ωραία ορισμένο: Εγώ πιο πάνω από όλους.
Και πάνω από μένα, ο πρόεδρος ή η πρόεδρος.
Όσο αντέξει ο κακομοίρης ή η κακομοίρα το προεδριλίκι. Διότι το κομματόσκυλο κουβαλάει πάνω του μια δολοφονική αντίθεση: λατρεία και πριόνι.
Κάθε κομματόσκυλο σε κάθε κόμμα. Απλά αλλάζει χρώμα το πριόνι.
Και το πριόνι έχει μέσα του μια ιδεολογία: θέση, εξουσία και λεφτά. Πολλά λεφτά.
Το ελληνικό δημόσιο ταΐζει τα κόμματα με λεφτά. Πρέπει να λέμε ότι έχουμε δημοκρατία. Δημοκρατία σημαίνει: πάρε δύο-τρεις τάσεις από το εξωτερικό. Όπως έλεγαν οι μοδίστρες: «Θα σου κάνω ένα ταγέρ από το Burda ή ένα από τη Vogue;» Αυτό ακριβώς.
Έχουμε λοιπόν κάτι σε χριστιανοδημοκράτες, κάτι σε σοσιαλιστές και κάτι σε κομμουνιστές. Αυτοί είναι τα σταθερά κέντρα.
Αλλά —και αυτό είναι το πιο ωραίο— γύρω από αυτές τις τάσεις εμφανίζεται ο χορός με τις εξωτικές υπάρξεις, είτε δεξιά είτε αριστερά.
Εξωτικές υπάρξεις που έχουν δραπετεύσει από κάθε κόμμα και τελεία του Μαρξ, αλλά και από κάθε κλανιά —ναι, καλά διαβάσατε— κλανιά, επαναλαμβάνω, του δεξιού χώρου. Ό,τι τρύπα υπάρχει θα καλυφθεί, από τη Βόρειο Ήπειρο μέχρι το δεξί στάσιδι σε μοναστήρι του Αγίου Όρους που ορφάνεψε τα τελευταία 40 χρόνια, γιατί ο ψάλτης έπαθε αυτό που παθαίνουν οι ψάλτες και δεν κελαηδάνε πια.
Πώς γίνεσαι κομματόσκυλο; Δεν γίνεσαι, γεννιέσαι. Ναι, το έχω πάρει απόφαση: γεννιέσαι.
Απλά δεν ταιριάζεις σε όλους τους χώρους.
Άλλο το ΝΔημοκρατικό κομματόσκυλο, άλλο το Πασοκικό, άλλο το κομμουνιστικό και άλλο όποιο δύσμοιρο έφαγε πόρτα από τους προηγούμενους και βρήκε άλλο χώρο.
Διότι, αγαπητοί, τα κομματόσκυλα έχουν έναν απλό κανόνα: ή θα είμαι με τους νικητές —όχι της ιστορίας, αλλά της εξουσίας— ή θα είμαι έξω από την αυλή και θα γαβγίζω μέχρι ο επόμενος κομήτης να χτυπήσει τη γη.
Που μεταξύ μας, μακάρι να τη χτυπήσει κομήτης να γλιτώσουμε, να έχει και λίγη πλάκα το πράγμα, διότι πολύ ήσυχοι είμαστε τώρα τελευταία και αφράτεψαν οι πωποί μας.
Το κομματόσκυλο γεννιέται. Το έχει δείξει από μικρό. Πάει νεολαία, λίγο πριν ή λίγο μετά το πανεπιστήμιο. Και έχει μια αρχή: δεν βλέπω, δεν ακούω τίποτα. Ό,τι πει το κόμμα.
Αυτά ισχύουν για όλους. Το κόμμα, ο πρόεδρος, ο αρχηγός είναι αξία. Αξία όσο ανεβαίνει η πυράμιδα.
Κάθε κόμμα διαμορφώνει τα δικά του κομματόσκυλα. Είναι αυτά που θα έρθουν να σου πιάσουν κουβεντα στο πανεπιστήμιο, εκεί που γλαρωμένος το πρωί παλεύεις με έναν καφέ να μείνεις ξυπντός και λες μέσα σου: «Μαλάκα μου, άλλη δουλειά δεν έχει αυτός; Μια γκομενίτσα, κάτι να τον απασχολήσει;»
Μπα! Πού να βρεθεί κι αυτή... με άδεια από το κόμμα γίνονται όλα.
Από τις δικές μου μνήμες, τα κομματόσκυλα τα είχαν φτιάξει με την μπατανόβουρτσα και τη γλουτολίνη. Στις αφισοκολλήσεις ήταν σαν να έλεγαν μια προσευχή στον αρχηγό. Μιλάμε για λατρεία κανονική... Α ρε Αντρέα τι τους είχε κάνεις... α ρε Χαρίλαε...
Και μετά, ως εκ θαύματος, τους έβρισκες στο κόμμα. Απλή διαπίστωση: το κόμμα διψούσε να μάθει για τη συμπεριφορά της μπατανόβουρτσας στον σαγρέ τοίχο... για να διορθώσει με πολιτική γραμμή, βεβαίως.
Αυτά λοιπόν πιο παλιά, γιατί έχει βάθος η λαγουδότρυπα.
Διότι μετά ήρθαν τα 90’s και στα συστημικά κόμματα τα κομματόσκυλα μπήκαν στο δημόσιο ή εκεί γύρω να κάνουν τους συμβούλους.
Έκαναν όμως και ένα πνευματικό άλμα: τα media...
Διαμορφωτές γνώμης... και το γλέντι άρχισε χοντρό, χοντρό... Είναι σαν να σπάνε τα πιάτα στα μπουζούκια από την ώρα που βγαίνουν οι τριτοδεύτερες με τα λαμέ να ανοίξουν το πρόγραμμα.
Τα κορίτσια του «...και από φωνή κορμάρα», αυτά!
Τέτοια κατάσταση.
Έτσι λοιπόν ξυπνήσαν και οι χαζούληδες οι δεξιοί και σου λένε: «Θα φτιαξω κομματικό στρατό».
Πάρτους κάτω λοιπόν τους ευπατρίδηδες, διότι ανατέλλει το άστρο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης... απέναντι στον Αντρέα που τον έφαγαν οι έρωτες και τα βαριά φαγητά και την έβγαζε Ωνάσειο - Εκάλη - Δήμητρα και λοιπά πληρώματα της Ολυμπιακής (Θεός σχωρέστην)...
Και ο Κρητικός με τη βίλα στη Γλυφάδα, τα άπειρα βαφτιστήρια και τον πάγκο του ΝΒΑ σε παιδιά, λέει: «Θα φτιάξω κομματικό στρατό».
Εκεί μπερδευτήκαμε όλοι: διότι το σύνολο «μουστάκι μέχρι το σαγόνι και πουκάμισο ανοιχτό μέχρι τον αφαλό» το είχαν οι Πασόκοι... ναι, αλλά το είχαν και οι Κρητικοί...
Ρε γαμώτο, βάλτε την κομματική ταυτότητα στο κούτελο να ξέρουμε ποιοι είστε...
Τα 90’s λατρεμένα... Γράφει λοιπόν την ιστορία ανάποδα το ΠΑΣΟΚ, αφήνει τον συγχωρεμένο τον Άκη στη γωνιά να παίζει με φρεγάτες και λοιπά που έφερναν σε «φρεγάτες» διότι έλεγαν ότι ήταν και ομορφόαντρας (τέλος πάντων, αισθητική ΠΑΣΟΚ) και αναδεικνύει την απόλυτη μουσίτσα: ήσυχη, ολίγον σκοτεινή και καθηγητική από το αμαρτωλό Πάντειο: Σημίτης και εκσυγχρονισμός...
Ενώ λοιπόν ο άλλος παλεύει με τα μπρούταλ βαφτιστήρια από την Κρήτη και τον πάγκο του ΝΒΑ, ο Σημίτης φέρνει όλη την Τέχνη μια μέρα στο Μέγαρο Μουσικής και επιβάλλει: στρατευμένη τέχνη και εκσυγχρονισμό...
Δόξες! Και φυσικά του Σημίτη δεν του έκοβε και πολύ για κάτι τέτοια. Όμως εμείς που είμαστε παλιοί, ξέραμε και επαναλαμβάναμε ένα όνομα σαν μάντρα: Λαλιώτης.
Ναι ρε φίλε, αλλά πόσο να σου χορέψει και να σου κάνει κριτική στη σκηνή ο Φασουλής και η μακαρίτισσα η Παναγιωτοπούλου;
Το κοινό είχε μετατοπιστεί και είχε καρφωθεί στην ιδιωτική τηλεόραση βλέποντας Ρούλα Κορομηλά. Τους της τέχνης, αν ήθελε, τους έβλεπε· οι άλλοι της τηλεόρασης είχαν πέσει φυτευτοί μέσα σε κάθε σπίτι. Άρα και το κομματόσκυλο πρέπει να μπει στο σπίτι... επομένως φτιάχνουμε πένες και δημοσιογράφους. Η παλιά σχολή πέθανε, ζήτω η σχολή με τα τηγάνια, τις χύτρες και τα πιστολάκια δώρο...
Παράθυρα στα δελτία και εκπομπές λόγου στην τηλεόραση με κανονικό γάζωμα του κοινού που είχε αποχαυνωθεί εντελώς.
Ο καλός δημοσιογράφος είναι ο στρατευμένος δημοσιογράφος.
Δεν θέλω να μιλήσω για payroll γιατί δεν ξέρω... αλλά τέτοια αγάπη σε κάθε σύστημα που κυβερνούσε ή δεν κυβερνούσε δεν είχα ξαναδεί.
Μιλάμε για πόλεμο ιδεών από την ανάποδη.
Βέβαια η αριστερά —όταν δεν κυνηγούσε μύγες, πεταλούδες και τζιτζίκια στην ανάμνηση του Γράμμου και του εμφυλίου— έδωσε ό,τι καλύτερο είχε.
Βλέπαμε κι εμείς: ξεκίνησε από τον Ριζοσπάστη...
«Ααα», λέγαμε, όρθια ζωντόβολα, «θα είναι καλός και ιδεολόγος». Δεν ακούγαμε τι έλεγε· είχε κολλήσει ο Ριζοσπάστης μέσα μας στον οισοφάγο διπλωμένος και είχε νεκρώσει την εγκεφαλική λειτουργία.
Έτσι λοιπόν, με τη βοήθεια αυτών των τύπων των media, καταπιάμε ασφαλιστικά, χρηματιστήρια και θεσμικούς επενδυτές, καταπιάμε με εθνική υπερηφάνεια Ολυμπιακούς Αγώνες και τη Γιάννα —που ντυνόταν χάλια—, είδαμε και Καραμανλή πρωθυπουργό, είδαμε και Γιωργάκη Παπανδρέου... μέχρι που φτάσαμε πριν 16 χρόνια στο τέλος του λάστιχου που λεγόταν ελληνική οικονομία, δημοκρατία, κοινωνία, γιατί μας φόρεσαν τα μνημόνια καπέλο.
Εκεί τα κομματόσκυλα διαχύθηκαν κατά μήκος και κατά πλάτος της ελληνικής κοινωνίας, ύψωσαν το δάχτυλο και άρχισαν τα θρησκευτικά παραληρήματα και καταγγελτήρια: μια αδήλωτη τυρόπιτα, ένας βαρκάρης που δεν έκοψε εισιτήριο ένα καλοκαίρι, έφταιγαν για την κατάντια μας.
Σε κατηχητικό δεν πήγα, αλλά νομίζω ότι σε γαλλικό κατηχητικό του ’30 πιο ήρεμα σου έλεγαν ότι έκανες αμαρτία επειδή η κοτσίδα σου έγερνε αντί να είναι ίσια...
Βγήκαν λοιπόν όλοι με κάτι κατηγορητήρια πιο μεγάλα από το μπόι τους και άρχισαν να κερδίζουν ψωμί και παντεσπάνι με κάθε τρόπο.
Όμως τώρα τα πράγματα είχαν διαύγεια, διότι το παιχνίδι ήταν τα Social Media.
Και το ’12 ανακαλύψαμε μονταζιέρες και υπόγεια... Το ΠΑΣΟΚ καθόταν ξεπουπουλιασμένο στη γωνιά και το παιχνίδι το έπαιζε η ανανεωτική ΝΔ με τον ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ... τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα...
Η γλουτολίνη είχε μπει στα πληκτρολόγια και αυτά τα ζαβά είχαν ανακαλύψει το Twitter, γιατί με αυτό είχε βγει πρόεδρος ο Ομπάμα...
«Έτσι θα βγούμε κι εμείς...»
Μια που βγήκαν, μια που λούφαξαν όλοι...
Και φτάνουμε στο σήμερα.
Η πολιτική έχει σβήσει, η διαχείριση είναι στις δόξες της, ο κομήτης δεν έχει αποφασίσει πού θα πέσει, ο Τράμπ αποφάσισε να κάνει έναν πόλεμο που δεν τον βγάζει πουθενά, ο Πούτιν επίσης σε έναν πόλεμο που αυτός κι αν δεν θα βγάλει πουθενά, αλλά σε αυτή εδώ τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και της ακόμα πιο φαιδράς εξουσίας, τα κομματόσκυλα παραμένουν σταθερή αξία.
Ανομολόγητη και πάντα παρούσα.
«Με έναν ορίζοντα που επιτέλους καθάρισε, δεν υπάρχει πλέον λόγος για αναμονή. Το έδαφος είναι έτοιμο. Ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να ξετυλίγουμε το νήμα για τον καθένα τους.»
«Η βάση είναι πλέον έτοιμη και ο ορίζοντας καθαρός. Απόψε τιμούμε τη Meseta, το έδαφος που άντεξε για να μπορούμε να πατάμε γερά. Γιατί από αύριο, το ταξίδι συνεχίζεται—και μαζί της, έχουμε να φτάσουμε πολύ μακριά.»
