Εκείνο το καλοκαίρι ήταν ΠΑΣΟΚ

Και οι μόνοι που ζουν από την παρέα είναι η Μιμή και ο Κώστας Λαλιώτης.

3 Σεπτέμβρη 1974 και εγένετο ΠΑΣΟΚ.

Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Όχι κόμμα αλλά κίνημα. Γιατί κίνημα;

Γιατί ο ελληνικός λαός, μετά το Κίνημα του Βασιλιά και το Κίνημα του Βενιζέλου, έπρεπε να ξεχάσει ότι το κίνημα είναι κάτι σαν στάση; Επανάσταση; Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Έπρεπε να περάσει το κίνημα στο κοινοβούλιο... και το πέρασε και το έκανε και κυβέρνηση και ό,τι θέλετε.

Δηλαδή δεν το έκανε κυβέρνηση.

Το έκανε κάτι καλύτερο: Τρόπο Ζωής.

Αυτός ο τρόπος ζωής σκάει σε μια εποχή που η Ελλάδα έψαχνε την ταυτότητά της σε μια Ευρώπη που είχε ένα προβάδισμα σε όλα.

Έρχεται λοιπόν από τας Ευρώπας και τας Ηνωμένας Πολιτείας ο Ανδρέας... με τα ζιβάγκα του, τα σακάκια του, την αιώνια πίπα του, την έξυπνη ματιά του που σάρωνε όλο το Μαρακανά σε dt.

Ο Ανδρέας σκάει μύτη σε μια εποχή που ο μακαρίτης ο Καραμανλής ο Εθνάρχης είχε απλώς περπατήσει με σικ καμπαρντίνα στις όχθες του Σηκουάνα και είχε κάνει και μια αθλητική εμφάνιση με παντελόνι γκολφ. Καθόλου άσχημα αν είσαι από τις Σέρρες και έχεις ακόμα προφορά.

Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί δε, μύριζαν λίγο ναφθαλίνη οι καημένοι... και όσο να ’ναι αυτό δεν το λες και καλό.

Σκάει μύτη αεροπλανικώς, που λέτε, ο Ανδρέας με τη Μαργκαρέτ και τα τέσσερα τέκνα.

Να θυμάστε, ο Ανδρέας ήταν πάντα περίπτωση ψηλά: δηλαδή σκάλα αεροπλάνου, μπαλκόνι... αυτό.

Και μαζί με τον Ανδρέα ξεχύνεται και κατακλύζει μια Ελλάδα που δεν γνωρίζαμε...

Από τη Μπόσα Νόβα και το σέικ στο «Θα σε ξαναβρώ στους μπαξέδες»... κίνημα, Βουλή, σταρ και με δικό του ύμνο. Σήμα: ο πράσινος ήλιος.

Και από κάτω ζωή...

Οι ΠΑΣΟΚοι με τις αφάνες, τα μουστάκια να φέρνουν λίγο σαν τον Εμίλιο Ζαπάτα, λίγο αντιστασιακοί, λίγο ΕΑΤ-ΕΣΑ στη Χούντα, καμιά προκήρυξη, άντε μέχρι παράνομη αφισοκόλληση.

Ένα κοινό είχαν όλοι: την ταβέρνα, το κουτούκι, το κρασί, το ζεϊμπέκικο.

Το οποίο ζεϊμπέκικο ήταν και μεγάλη αδυναμία του Προέδρου.

Στη βίλα στο Καστρί... εκεί που κάθε 30 Νοέμβρη ανέβαινε η Ρίτα με 4 μπουζούκια και 2 τουαλέτες λαμέ να του τραγουδήσει το «Αυτός ο άνθρωπος, αυτός ήταν ο άλλος μου εαυτός».

Ναι, ναι, καλέ, παρέα με τα συνθήματα:

«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»

«Έξω οι βάσεις του θανάτου»

και το αξέχαστο:

«Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».

Ο Ανδρέας όμως δεν ήταν μόνος, είχε μαζί όλο εκείνο το πολιτικό χαρμάνι της παλαιάς Ένωσης Κέντρου που ξαφνικά έγινε σοσιαλιστική.

Κουτσόγιωργας, Γιαννόπουλος, Γεννηματάς, Άκης (βεβαίως), Αντώνης Τρίτσης, Μελίνα.

Και φυσικά Αλέκος Παναγούλης και Σάκης Καραγιώργας αλλά και Κώστας Σημίτης.

Το κίνημα είχε και ένα θείο βρέφος από την εποχή του Πολυτεχνείου, τον Κώστα Λαλιώτη.

Όλη αυτή η ηγετική ομάδα κυβέρνησε τη στιγμή που από κάτω η χώρα περνούσε από την Κυριακάτικη έξοδο στο ζαχαροπλαστείο της πλατείας για πάστα και πορτοκαλάδα, στην ταβέρνα του Σαββάτου με το κοντοσούβλι ως εθνικό έδεσμα και από τη μπουάτ στη ντίσκο Barbarella.

Αλλά και από τον κινηματογράφο της Φίνος Φιλμ στον Σταμάτη Γαρδέλη, τον Στάθη Ψάλτη και την Καίτη Φίνου, σε μια αέναη «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα».

Όλα στο μίξερ...

Με μια Δεξιά να φοβάται το 1981 ότι θα ζήσει εποχές Ρωσικής Επανάστασης.

Όμως όχι, ο Ανδρέας έκανε τα πάντα με τη λογική handle with care.

Ο πατερούλης της ελληνικής Δεξιάς, ο Εθνάρχης ντε, ήταν ήδη Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ακουμπούσαν, που λέτε, και μουδιασμένοι δεξιοί στο μαξιλάρι «Καραμανλής» για να διώξουν τον φόβο ότι η Ελλάδα θα γίνει λαϊκή δημοκρατία.

Η οποία φυσικά και δεν έγινε.

Αν και ο Ανδρέας, που από τη φύση του ήταν μεγάλο αλάνι, έκανε ύποπτες παρέες με τον Γιασέρ Αραφάτ και τον Ντανιέλ Ορτέγκα. Αλλά και τον Μπετίνο Κράξι, τον Ούλοφ Πάλμε, τον Φελίπε Γκονζάλεθ και φυσικά τον Φρανσουά Μιτεράν.

Τι μας έμεινε από όλο αυτό; Αίγλη και παλαιστινιακά μαντήλια που έγιναν μια περίοδο πολύ της μόδας.

«Είχαμε βέβαια και το “Βυθίσατε το Χόρα”, έτσι για να μη νομίζετε ότι η εξωτερική πολιτική ήταν μόνο παλαιστινιακά μαντήλια και διεθνείς γνωριμίες.»

Αυτά έξω... γιατί μέσα η χώρα είχε βουτήξει στο παϊδάκι, στα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, στα πακέτα Ντελόρ και είχε μάθει και μια νέα λέξη: «οι θεσμοί».

Είπαμε ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, αλλά μην το πιστέψουμε κιόλας...

Η δεξιά, όπως αποδείχθηκε, μάλλον λάθος φοβήθηκε... διότι το 1985 γίνεται η κίνηση ματ.

— Εθνάρχα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξεκουραστείς πια.

Ακούστηκαν κάτι αντιρρήσεις, στην άπταιστη σερραϊκή διάλεκτο.

— Λέω να βάλω τον εισαγγελέα της υπόθεσης Λαμπράκη... Πρόεδρε, έχουμε και εμείς οι σοσιαλιστές τα θέματά μας.

Και όσο για τους δικούς σου, μην ανησυχείς.

Και η πρόταση πέρασε και μαζί με τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας ήρθε και η τακτοποίηση της Δεξιάς.

Κουτά... ο Ανδρέας άνοιξε το κράτος και το άνοιξε για όλους.

Γιατί ο Ανδρέας ήξερε πολύ καλά να διαβάζει τον ελληνικό λαό: έναν λαό που την επανάσταση τη θέλει για το καφενείο, ενώ στο σπίτι τρώει παντόφλα.

Και έτσι προχώρησε το πράγμα, και ανεβήκαμε επίπεδο και ως λαός.

Τα παιδιά του ΠΑΣΟΚ μπήκαν σιγά σιγά στο σύστημα, παρόλο που έπαιζαν με ζαβολιές.

Μας ξεβλάχεψαν με τον Κωστόπουλο, μας διασκέδασαν στις μεγάλες ντισκοτέκ, μας έμαθαν Κυκλάδες για τις διακοπές του Αυγούστου και φυσικά μας οδήγησαν και στο αναμενόμενο σκάνδαλο Κοσκωτά.

Λεφτά σε κούτες Pampers, ο Ανδρέας μέσα σε όλο το τουρλουμπούκι ερωτευμένος μέχρι σκασμού με τη Μιμή, η Μελίνα να ζητάει τα μάρμαρα του Παρθενώνα, ο Γιαννόπουλος να λέει τα σκυλάδικα πολιτιστικά κέντρα...

Ε ναι... ΠΑΣΟΚ, φίλοι μου.

Ζούσαμε ένα μόνιμο καλοκαίρι σαν να γυρίζαμε το «Μαριχουάνα ΣΤΟΠ».

Και κράτησε αρκετά αυτό το καλοκαίρι. Και γέννησε πολύ περισσότερα από όσα νομίζαμε.

Το καλύτερο; Άφησε έναν λαό σε κατάσταση junkie να το αναζητά πάντα, να το έχει ως πρότυπο και ορόσημο.

Θέλετε να σας πω το ακόμα καλύτερο;

Το αναζητούν όλοι, αριστεροί, δεξιοί και ΠΑΣΟΚοι, βεβαίως βεβαίως.

Τελικά αυτό το ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ, έφτιαξε το απόλυτο ατελείωτο πολιτικό καλοκαίρι της κουρελούς.