Και αν το κομματόσκυλο είναι γυναίκα; {Μέρος 3}

Όταν στην εξουσία σε κρατά το ορθοπεδικό «ΠΙ»

Ναι, φίλοι και φίλες.

Αυτή η χώρα διαθέτει και αυτές τις μορφές-τοτέμ της εξουσίας.

Εκεί όπου η πολιτική και το ορθοπεδικό «ΠΙ» έγιναν ένα σώμα.

Ιστορικό σώμα.

Γρανιτένιο άγαλμα.

Από εκείνα που δεν κουνιούνται πια με τίποτα.

Απλώς υπάρχουν.

Ανασαίνουν;

Χμ.

Μπορεί και να ανασαίνουν.

Έχουμε και από αυτά τα ιερά και όσια στην ελληνική πολιτική.

Άλλες ξεκίνησαν με «Εδώ Πολυτεχνείο» και κατέληξαν διακοσμητικά εμβλήματα μιας εποχής που αρνείται πεισματικά να τελειώσει.

Άλλες δεν ξεκίνησαν από πουθενά συγκεκριμένα.

Φύτρωσαν κάπως, κάπου, κάποτε στους κομματικούς μηχανισμούς.

Άνθισαν σαν μπουμπούκια.

Και κατέληξαν με αγκάθια.

Γιατί τελικά το σύνδρομο της προνομιούχου Μαρίας Αντουανέτας δεν το γλίτωσαν.

Φύσει;

Θέσει;

Δυνάμει;

Κανένας δεν ξέρει.

Από το «Εδώ Πολυτεχνείο» στο «Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός».

Και από το «αν βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έχουμε χαρτί τουαλέτας» μέχρι το «δεν είναι πρόσφυγες, απλώς λιάζονται στα παγκάκια».

Κι εμείς εκεί.

Τσιμπήσαμε.

Καταπιήκαμε κανονικά το δόλωμα.

Χωρίς να καλοσκεφτούμε ότι το δόλωμα είχε αγκίστρι.

Και ότι το αγκίστρι μας έδεσε σε έναν χορό από τον οποίο δύσκολα θα ξεφεύγαμε.

Γιατί πόση απογοήτευση πια μπορεί να χωρέσει μια χώρα όταν η πολιτική της ταυτότητα είναι μια διαρκής αμφισβήτηση της ίδιας της της πραγματικότητας;

Κλείνοντας αυτή την τριλογία, θα μείνω εκεί όπου οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες.

Όχι εκεί όπου θα χάναμε το πω-πω paper.

Μπορεί να φτάσαμε σε σημεία χαζής — θεόχαζης — πολιτικής αναμέτρησης.

Αλλά δεν θα καθίσουμε να αναμετρηθούμε με αυτά που δεν καταδέχονται να αναλάβουν ούτε οι γελοιογράφοι.

Διότι καρικατούρα μπορεί να είσαι.

Για να γίνεις όμως γελοιογραφική καρικατούρα, χρειάζεται και κάποιο ταλέντο.

Και εδώ, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ταλέντο υπήρξε.

Θα σταθούμε, λοιπόν, στον μεγάλο ιστορικό θεματοφύλακα.

Την Αριστερά.

Και θα της κάνουμε μια κριτική που ίσως είναι πιο σκληρή από όλες τις προηγούμενες.

Όχι ότι εξαπάτησε τους άλλους.

Αυτό είναι εύκολο.

Ήξερε να εξαπατά τον εαυτό της.

Και μαζί με αυτόν, κι εμάς.

Γιατί μπορείς να εξαπατάς τους άλλους για ένα χρονικό διάστημα.

Κάποια στιγμή θα σε καταλάβουν.

Το δύσκολο είναι να εξαπατάς τον εαυτό σου.

Εκεί δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης.

Μπορεί να κρατήσει για πάντα.

Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο.

Να κοιτάς την πραγματικότητα κατάματα και να βρίσκεις έναν τρόπο να συνεχίζεις να πιστεύεις την προηγούμενη εκδοχή της.

Κι εμείς;

Εμείς το φάγαμε το παραμύθι.

Άλλος περισσότερο.

Άλλος λιγότερο.

Άλλος μέχρι τελευταίας μπουκιάς.

Αλλά το φάγαμε.

Γι' αυτό ίσως σήμερα, κλείνοντας αυτή την τριλογία, δεν μένει τόσο το γέλιο.

Μένει ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.

Και λίγο περισσότερες πικρές σκέψεις.

Και ίσως ένα πολύ γλυκό ευχαριστώ στο μεγάλο μούτρο Γ., που ξέρει να δίνει το έναυσμα για τέτοιες αναρτήσεις.

Κάπως έτσι κλείνει η τριλογία.

Όχι με καταγγελία.

Ούτε με ετυμηγορία.

Με το χαμόγελο αυτού που κατάλαβε — κάπως αργά — ότι στο έργο είχε αγοράσει εισιτήριο και καθόταν κανονικά στην πλατεία.

Και χειροκροτούσε κιόλας.