Kαι όπως πάντα για όσους βαριούνται το διάβασμα ...
Μία από τις πιο ωραίες παράπλευρες εμπειρίες του blogging είναι το ποιοι σε διαβάζουν.
Γι' αυτό και ο καλός Θεός που φτιάχνει πλατφόρμες, έφτιαξε τα προγράμματα ανίχνευσης των αναγνωστών. Εντάξει, όχι ακριβώς για τις πλατφόρμες που ο καθένας έρχεται και γράφει ό,τι του κατέβει και λέει τον πόνο του, αλλά για εμπορικά πακέτα. Όμως κοντά σε αυτά «κόλλησαν» και τούτα εδώ και μάλιστα ενσωματώθηκαν και στην πλατφόρμα.
Φυσικά, κάθε ιστοσελίδα που σέβεται τον εαυτό της μπορεί να βάλει και άλλα, οπότε να έχει πλήρη εικόνα της επίδρασης στο κοινό. Παλαιότερα μάλιστα, για αρκετούς bloggers που η κάψα τους ήταν τεράστια και έλεγες «εδώ κρύβεται ένας εν δυνάμει συγγραφέας και εκεί ένας εν δυνάμει δημοσιογράφος», πίστευες ότι πρώτα έβαλαν τους trackers και μετά ξεκίνησαν να γράφουν.
Εμείς πάντως δεν καιγόμαστε για αναγνωσιμότητες και αναγνώριση. Γράφουμε μόνο για όσους και ό,τι μας εμπνέει να γράψουμε. Και άλλοτε θέλουμε να θυμηθούμε ή να ανιχνεύσουμε με μια ελαφριά μελαγχολία, ενώ άλλοτε σηκώνουμε το λάβαρο της επανάστασης και του αλλάζουμε τον αδόξαστο στην πλάκα. Ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος. Και όσο κρατήσει και αντέξει η παρουσία.
Και εκεί λοιπόν που λέτε, σκάει ο tracker και μας αλλάζει τα πετρέλαια: — Αγαπητή μου, σου λέει, είσαι πρώτη μούρη στις Σεϋχέλλες, στο Βιετνάμ και τη Ρωσία. — Όχι στο Καβούρι; ρωτάς όλο αφέλεια. — Πρώτη μούρη στο Καβούρι; σου απαντά ο Google Analytics. Όχι μάνα μου, συνεχίζει στο λαϊκό, το βρώμικο, το ατίθασο. — Όοοχι... ψελλίζεις με απορία. — Όχι, σου απαντά κοφτά και το κλείνει εκεί.
Οπότε συμβιβάστηκα ότι μπορεί στο Καβούρι να κόβω βόλτες άνετα, αλλά δεν με διαβάζουν. Με διαβάζουν όμως οι Σεϋχέλλες ρε φίλε... από τους μπάρμεν μέχρι τους ναυαγοσώστες και από τις καρύδες —πριν πέσουν από το δέντρο— μέχρι τα λουλούδια στις ζαρντινιέρες των ξενοδοχείων. Καλά, στις παραλίες δεν μαζεύομαι... Κλέβει ο άλλος το tablet του διπλανού για να έρθει να συναντήσει τον λογοτεχνικό ογκόλιθο. Πέφτουν ψιλές, γίνονται πλονζόν στον αέρα, μια φορά παίξανε και στοίχημα για το αν θα ανεβάσω post... τέτοια τρέλα!
Α, οι άλλοι στο Ανόι... άλλοι καλύτεροι και αυτοί. Δεν έφταναν οι ναπάλμ που έφαγαν στον πόλεμο, θέλουν να ζήσουν και τον βομβαρδισμό του «Γάμος α λα Ελληνικά» και το Window Shopping με τα κόλπα του μεγάλου μουτρου Γ. Αγαπάμε Βιετνάμ, αλλά βρε φίλοι από το μακρινό Ανόι, εδώ μέσα γίνεται η μάχη του Ντα Νανγκ, μόνο που αντί για Βιετκόνγκ σκάει το θειούδι τύπου Περικλής-Κλης, ακόμα και Κλικλής, που επιεικώς ήταν συμπολεμιστής του Διγενή Ακρίτα (ένας δικός μας αυτός, πού να τον ξέρετε εσείς;). Εντάξει λοιπόν, θα το αποδώσουμε στα εθνικά συλλογικά τραύματα του πολέμου. Εξάλλου και εμείς εδώ από συλλογικά τραύματα ξεκινήσαμε και καταλήξαμε κοινωνικά πειράματα, τι ψάχνω κι εγώ τώρα...
Στην τρίτη θέση η Ρωσία... τα επικίνδυνα πράγματα. Ώρες είναι να με πουν και Πουτινάκι... Γελάω γιατί αν το «ι» το κάνεις «α» αλλάζει... εντάξει, εμείς μένουμε στο «Πουτ-ι-νάκι», πάντα υπήρξαμε τίμια και ηθικά στοιχεία. Εκεί λοιπόν που η βότκα πίνεται σαν νερό κάτω από τις ανοιξιάτικες σημύδες (τι τζάμπα διάβαζα εγώ τόσο Τολστόι νομίζετε;), πίνοντας ένα ζεστό τσάι, ο Ρώσος αναγνώστης αναζητά με αγωνία τις εξελίξεις... δεν το λες και λίγο. Αν σκεφτώ αυτό που λένε, πως είναι ανεξερεύνητη η ρώσικη ψυχή, καταλαβαίνω ότι μέσα στο χάος της εξερεύνησης βρήκε και εμένα εδώ και κόλλησε... ο Ιβάν ο Τρομερός.
Έτσι λοιπόν, με αυτή την ωραία αναγνωστική εμπειρία, δίνουμε το πρώτο βραβείο στις Σεϋχέλλες που πίνουν νερό στο όνομα μου και συνεχίζουμε το ταξίδι.
Κλείνοντας, θα πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε data centers και bots, έτσι κι αλλιώς δεν είναι απίθανο να μας διαβάζουν αργότερα κανονικά και με τον νόμο... αλλά επειδή οι αναγνώσεις ανοίγουν την όρεξη, αφήστε μας και ένα σχόλιο να ξέρουμε ότι περάσατε και μας τιμήσατε. Θα μας αρέσει, σας διαβεβαιώ... δεν είναι και ό,τι καλύτερο, αλλά τέλος πάντων, ας το δούμε!
