Τα Σέρρας, τα εξωτικά

 

«Και ένα ακόμα, που θέλουμε να πείσετε τον Κώστα Καραμανλή να ξαναείναι υποψήφιος.

Τον θέλουμε εδώ πέρα, τον θέλουμε δυναμικά, τον θέλουμε μπροστάρη, να ξαναβρεθεί στο ψηφοδέλτιο.

Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που επισκέπτεστε εδώ πέρα τον δήμο μας».

Και είσαι δήμαρχος. Πού; 

Στην εξωτική Νέα Ζίχνη, Σερρων. 

Σου σκάει μύτη, επειδή είναι η ΔΕΘ και θυμήθηκαν ότι υπάρχει και Βόρεια Ελλάδα, κανένας πρωτοκλασάτος της κυβέρνησης.

Στον ηλιοκαμένο Μάκη Βορίδη έπεσε το λαχείο των Σερρών. Στον δήμαρχο ο Βορίδης.

Με την άλλη κυρία δίπλα στον Βορίδη δεν θα ασχοληθούμε. Διότι αυτές σήμερα είναι, αύριο δεν είναι.

Ο Μάκης όμως είναι σταθερή αξία.

Και εμείς ξέρουμε και αναγνωρίζουμε τις αξίες.

Όχι σαν κάτι άλλους που το πέταξαν το αγόρι μας στη γωνία μόλις στράβωσε ο ΟΠΕΚΕΠΕ...

Από την άλλη, κάνουμε εικόνα το σκηνικό όπου ο δήμαρχος πληροφορείται ότι θα έρθει ο Βορίδης.

Ο δήμαρχος είναι από τα Σέρρας, τα εξωτικά. Αυτά που γέννησαν τον Εθνάρχη, ντε.

Τα Σέρρας είναι η μοναδική γεωγραφική περιοχή παγκοσμίως, μαζί με το Ισραήλ, όπου οι κάτοικοί της πιστεύουν ότι είναι παιδιά ενός ανώτερου Θεού. Μη σας πω και του ίδιου του Θεού.

Το Ισραήλ μαλώνει με όποιον το στραβοκοιτάξει. Στην ανάγκη κάνει και έναν πόλεμο.

Οι Σερραίοι κάνουν το ίδιο μόλις κάποιος άλλος τολμήσει να βάλει χέρι σε θέση στο ελληνικό Δημόσιο.

Για μια θέση είναι ικανοί να ανεξαρτητοποιηθούν από την Ελλάδα.

Ή να πλακωθούν με τους διπλανούς νομούς.

Ακούει ο Δραμινός «Σέρρες» και κάνει τον σταυρό του.

Στην Καβάλα βουτούν με τον σταυρό των Θεοφανείων στη θάλασσα ανά γειτονιά.

Στο Κιλκίς τρέμουν ακόμα και τα καρπούζια στα μποστάνια.

Η δε Θεσσαλονίκη ψελλίζει κάτι αδιάφορα, τρομαγμένη μπροστά στη δύναμη του Σερραίου ψηφοφόρου.

Διότι τα Σέρρας, και όχι οι Σέρρες, είναι η πατρίδα της εθνικής οικογένειας.

Κάθε μπέρδεμα με την Κρήτη, γενέτειρα των Μητσοτάκηδων, παρακαλούμε όπως παραλειφθεί, καθώς η Κρήτη θεωρείται η γενέτειρα της επιχειρηματικής οικογένειας που κυβέρνησε την Ελλάδα.

Και εμείς εδώ δύο πράγματα δεν μπερδεύουμε ποτέ:

την ιδεολογία με την επιχειρηματικότητα.

Μαθαίνει, που λέτε, ο δήμαρχος ότι θα σκάσει μύτη ο Μάκης.

Τι να βάλεις καλοκαιριάτικα;

Πάει, που λέτε, και ντύνεται ο δήμαρχος με λευκό πουκάμισο, με διπλωμένο μανίκι, και μαύρο παντελόνι.

Άνθρωπέ μου, μαίτρ σε ταβέρνα της παραλιακής είσαι;

Το μαχαίρι και το πιρούνι σου λείπει να μας καθαρίσεις το φαγκρί και να μας πεις:

«Καλή όρεξη».

Αλλά ο δήμαρχος, που μπορεί να τα έχει δει αυτά αλλά δεν τα έχει παρατηρήσει, πάει με συστολή στον Μάκη και στην άλλη την ξανθιά, αυτή που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι.

Τους στρώνουν κάτω, που λέτε.

Αυτοί βαριούνται μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο.

Από πάνω ο Σερραίος δήμαρχος.

Έχω το πάνω χέρι. Είμαι από τα Σέρρας.

Και αν δεν ήταν ο Καραμανλής, εσύ, Μάκη μου, θα ήσουν συνδικαλιστής ξυλοκόπος στον Καναδά, αφού το είχες από μικρός με τα τσεκούρια.

Όσο για σένα, μικρή σουρλούλου, το πολύ-πολύ να δήλωνες γραμματεία σε κάποιο ΚΕΠ.

Τους βάζει κάτω.

Έχει πάρει δύναμη και από τη γυναίκα, τύπου:

«Πήγαινε, αετέ μου, και δείξ' τους ποιος είναι η εξουσία στο χωριό».

Είναι πανέτοιμος.

Έχει και μύρο στο μαλλί, για τη βοήθεια του Θεού.

Και...

...

...εκεί, φίλοι και φίλες, παθαίνει το απόλυτο κοκόμπλοκο.

Και τι ζητάει ο αετός των Σερρών;

Ο Μάκης, που μόλις βγήκε από την κατάψυξη μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ και είχαμε να τον δούμε από τον Δεκέμβριο, να μεσολαβήσει στον άξιο και ικανό απόγονο Κωνσταντίνο Καραμανλή του Αχιλλέως και μικρανιψιό του μεγάλου Εθνάρχη, ώστε να τον πείσει να κατέβει στις εκλογές.

Ο Μάκης γελάει.

Εντάξει, τι άλλο να κάνει πια;

Είπαμε, η πολιτική στην Ελλάδα είναι τραγική κωμωδία σε αλλεπάλληλες δόσεις.

Η σουρλούλου δίπλα έχει ένα ύφος:

«Καλά, τι λέει αυτός;»

Και όλοι εμείς αναρωτιόμαστε:

Έχει έστω και μία ελπίδα διάσωσης αυτή η χώρα;

Όχι.

Δεν έχει.

Δυστυχώς, όχι. 😂

 

 

 

 

 

 

Βραζιλια uber alles ...

 

Οι περισσοτεροι διαπιστευμενοι ανανωστες μας ,, σταθερα ολο το καλοκαιρι 

Οχι τυχαια ... 😉

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν ΠΑΣΟΚ

Και οι μόνοι που ζουν από την παρέα είναι η Μιμή και ο Κώστας Λαλιώτης.

3 Σεπτέμβρη 1974 και εγένετο ΠΑΣΟΚ.

Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Όχι κόμμα αλλά κίνημα. Γιατί κίνημα;

Γιατί ο ελληνικός λαός, μετά το Κίνημα του Βασιλιά και το Κίνημα του Βενιζέλου, έπρεπε να ξεχάσει ότι το κίνημα είναι κάτι σαν στάση; Επανάσταση; Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Έπρεπε να περάσει το κίνημα στο κοινοβούλιο... και το πέρασε και το έκανε και κυβέρνηση και ό,τι θέλετε.

Δηλαδή δεν το έκανε κυβέρνηση.

Το έκανε κάτι καλύτερο: Τρόπο Ζωής.

Αυτός ο τρόπος ζωής σκάει σε μια εποχή που η Ελλάδα έψαχνε την ταυτότητά της σε μια Ευρώπη που είχε ένα προβάδισμα σε όλα.

Έρχεται λοιπόν από τας Ευρώπας και τας Ηνωμένας Πολιτείας ο Ανδρέας... με τα ζιβάγκα του, τα σακάκια του, την αιώνια πίπα του, την έξυπνη ματιά του που σάρωνε όλο το Μαρακανά σε dt.

Ο Ανδρέας σκάει μύτη σε μια εποχή που ο μακαρίτης ο Καραμανλής ο Εθνάρχης είχε απλώς περπατήσει με σικ καμπαρντίνα στις όχθες του Σηκουάνα και είχε κάνει και μια αθλητική εμφάνιση με παντελόνι γκολφ. Καθόλου άσχημα αν είσαι από τις Σέρρες και έχεις ακόμα προφορά.

Οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί δε, μύριζαν λίγο ναφθαλίνη οι καημένοι... και όσο να ’ναι αυτό δεν το λες και καλό.

Σκάει μύτη αεροπλανικώς, που λέτε, ο Ανδρέας με τη Μαργκαρέτ και τα τέσσερα τέκνα.

Να θυμάστε, ο Ανδρέας ήταν πάντα περίπτωση ψηλά: δηλαδή σκάλα αεροπλάνου, μπαλκόνι... αυτό.

Και μαζί με τον Ανδρέα ξεχύνεται και κατακλύζει μια Ελλάδα που δεν γνωρίζαμε...

Από τη Μπόσα Νόβα και το σέικ στο «Θα σε ξαναβρώ στους μπαξέδες»... κίνημα, Βουλή, σταρ και με δικό του ύμνο. Σήμα: ο πράσινος ήλιος.

Και από κάτω ζωή...

Οι ΠΑΣΟΚοι με τις αφάνες, τα μουστάκια να φέρνουν λίγο σαν τον Εμίλιο Ζαπάτα, λίγο αντιστασιακοί, λίγο ΕΑΤ-ΕΣΑ στη Χούντα, καμιά προκήρυξη, άντε μέχρι παράνομη αφισοκόλληση.

Ένα κοινό είχαν όλοι: την ταβέρνα, το κουτούκι, το κρασί, το ζεϊμπέκικο.

Το οποίο ζεϊμπέκικο ήταν και μεγάλη αδυναμία του Προέδρου.

Στη βίλα στο Καστρί... εκεί που κάθε 30 Νοέμβρη ανέβαινε η Ρίτα με 4 μπουζούκια και 2 τουαλέτες λαμέ να του τραγουδήσει το «Αυτός ο άνθρωπος, αυτός ήταν ο άλλος μου εαυτός».

Ναι, ναι, καλέ, παρέα με τα συνθήματα:

«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»

«Έξω οι βάσεις του θανάτου»

και το αξέχαστο:

«Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».

Ο Ανδρέας όμως δεν ήταν μόνος, είχε μαζί όλο εκείνο το πολιτικό χαρμάνι της παλαιάς Ένωσης Κέντρου που ξαφνικά έγινε σοσιαλιστική.

Κουτσόγιωργας, Γιαννόπουλος, Γεννηματάς, Άκης (βεβαίως), Αντώνης Τρίτσης, Μελίνα.

Και φυσικά Αλέκος Παναγούλης και Σάκης Καραγιώργας αλλά και Κώστας Σημίτης.

Το κίνημα είχε και ένα θείο βρέφος από την εποχή του Πολυτεχνείου, τον Κώστα Λαλιώτη.

Όλη αυτή η ηγετική ομάδα κυβέρνησε τη στιγμή που από κάτω η χώρα περνούσε από την Κυριακάτικη έξοδο στο ζαχαροπλαστείο της πλατείας για πάστα και πορτοκαλάδα, στην ταβέρνα του Σαββάτου με το κοντοσούβλι ως εθνικό έδεσμα και από τη μπουάτ στη ντίσκο Barbarella.

Αλλά και από τον κινηματογράφο της Φίνος Φιλμ στον Σταμάτη Γαρδέλη, τον Στάθη Ψάλτη και την Καίτη Φίνου, σε μια αέναη «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα».

Όλα στο μίξερ...

Με μια Δεξιά να φοβάται το 1981 ότι θα ζήσει εποχές Ρωσικής Επανάστασης.

Όμως όχι, ο Ανδρέας έκανε τα πάντα με τη λογική handle with care.

Ο πατερούλης της ελληνικής Δεξιάς, ο Εθνάρχης ντε, ήταν ήδη Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ακουμπούσαν, που λέτε, και μουδιασμένοι δεξιοί στο μαξιλάρι «Καραμανλής» για να διώξουν τον φόβο ότι η Ελλάδα θα γίνει λαϊκή δημοκρατία.

Η οποία φυσικά και δεν έγινε.

Αν και ο Ανδρέας, που από τη φύση του ήταν μεγάλο αλάνι, έκανε ύποπτες παρέες με τον Γιασέρ Αραφάτ και τον Ντανιέλ Ορτέγκα. Αλλά και τον Μπετίνο Κράξι, τον Ούλοφ Πάλμε, τον Φελίπε Γκονζάλεθ και φυσικά τον Φρανσουά Μιτεράν.

Τι μας έμεινε από όλο αυτό; Αίγλη και παλαιστινιακά μαντήλια που έγιναν μια περίοδο πολύ της μόδας.

«Είχαμε βέβαια και το “Βυθίσατε το Χόρα”, έτσι για να μη νομίζετε ότι η εξωτερική πολιτική ήταν μόνο παλαιστινιακά μαντήλια και διεθνείς γνωριμίες.»

Αυτά έξω... γιατί μέσα η χώρα είχε βουτήξει στο παϊδάκι, στα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, στα πακέτα Ντελόρ και είχε μάθει και μια νέα λέξη: «οι θεσμοί».

Είπαμε ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, αλλά μην το πιστέψουμε κιόλας...

Η δεξιά, όπως αποδείχθηκε, μάλλον λάθος φοβήθηκε... διότι το 1985 γίνεται η κίνηση ματ.

— Εθνάρχα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξεκουραστείς πια.

Ακούστηκαν κάτι αντιρρήσεις, στην άπταιστη σερραϊκή διάλεκτο.

— Λέω να βάλω τον εισαγγελέα της υπόθεσης Λαμπράκη... Πρόεδρε, έχουμε και εμείς οι σοσιαλιστές τα θέματά μας.

Και όσο για τους δικούς σου, μην ανησυχείς.

Και η πρόταση πέρασε και μαζί με τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας ήρθε και η τακτοποίηση της Δεξιάς.

Κουτά... ο Ανδρέας άνοιξε το κράτος και το άνοιξε για όλους.

Γιατί ο Ανδρέας ήξερε πολύ καλά να διαβάζει τον ελληνικό λαό: έναν λαό που την επανάσταση τη θέλει για το καφενείο, ενώ στο σπίτι τρώει παντόφλα.

Και έτσι προχώρησε το πράγμα, και ανεβήκαμε επίπεδο και ως λαός.

Τα παιδιά του ΠΑΣΟΚ μπήκαν σιγά σιγά στο σύστημα, παρόλο που έπαιζαν με ζαβολιές.

Μας ξεβλάχεψαν με τον Κωστόπουλο, μας διασκέδασαν στις μεγάλες ντισκοτέκ, μας έμαθαν Κυκλάδες για τις διακοπές του Αυγούστου και φυσικά μας οδήγησαν και στο αναμενόμενο σκάνδαλο Κοσκωτά.

Λεφτά σε κούτες Pampers, ο Ανδρέας μέσα σε όλο το τουρλουμπούκι ερωτευμένος μέχρι σκασμού με τη Μιμή, η Μελίνα να ζητάει τα μάρμαρα του Παρθενώνα, ο Γιαννόπουλος να λέει τα σκυλάδικα πολιτιστικά κέντρα...

Ε ναι... ΠΑΣΟΚ, φίλοι μου.

Ζούσαμε ένα μόνιμο καλοκαίρι σαν να γυρίζαμε το «Μαριχουάνα ΣΤΟΠ».

Και κράτησε αρκετά αυτό το καλοκαίρι. Και γέννησε πολύ περισσότερα από όσα νομίζαμε.

Το καλύτερο; Άφησε έναν λαό σε κατάσταση junkie να το αναζητά πάντα, να το έχει ως πρότυπο και ορόσημο.

Θέλετε να σας πω το ακόμα καλύτερο;

Το αναζητούν όλοι, αριστεροί, δεξιοί και ΠΑΣΟΚοι, βεβαίως βεβαίως.

Τελικά αυτό το ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ, έφτιαξε το απόλυτο ατελείωτο πολιτικό καλοκαίρι της κουρελούς.

Και αν το κομματόσκυλο είναι γυναίκα; {Μέρος 3}

Όταν στην εξουσία σε κρατά το ορθοπεδικό «ΠΙ»

Ναι, φίλοι και φίλες.

Αυτή η χώρα διαθέτει και αυτές τις μορφές-τοτέμ της εξουσίας.

Εκεί όπου η πολιτική και το ορθοπεδικό «ΠΙ» έγιναν ένα σώμα.

Ιστορικό σώμα.

Γρανιτένιο άγαλμα.

Από εκείνα που δεν κουνιούνται πια με τίποτα.

Απλώς υπάρχουν.

Ανασαίνουν;

Χμ.

Μπορεί και να ανασαίνουν.

Έχουμε και από αυτά τα ιερά και όσια στην ελληνική πολιτική.

Άλλες ξεκίνησαν με «Εδώ Πολυτεχνείο» και κατέληξαν διακοσμητικά εμβλήματα μιας εποχής που αρνείται πεισματικά να τελειώσει.

Άλλες δεν ξεκίνησαν από πουθενά συγκεκριμένα.

Φύτρωσαν κάπως, κάπου, κάποτε στους κομματικούς μηχανισμούς.

Άνθισαν σαν μπουμπούκια.

Και κατέληξαν με αγκάθια.

Γιατί τελικά το σύνδρομο της προνομιούχου Μαρίας Αντουανέτας δεν το γλίτωσαν.

Φύσει;

Θέσει;

Δυνάμει;

Κανένας δεν ξέρει.

Από το «Εδώ Πολυτεχνείο» στο «Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός».

Και από το «αν βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έχουμε χαρτί τουαλέτας» μέχρι το «δεν είναι πρόσφυγες, απλώς λιάζονται στα παγκάκια».

Κι εμείς εκεί.

Τσιμπήσαμε.

Καταπιήκαμε κανονικά το δόλωμα.

Χωρίς να καλοσκεφτούμε ότι το δόλωμα είχε αγκίστρι.

Και ότι το αγκίστρι μας έδεσε σε έναν χορό από τον οποίο δύσκολα θα ξεφεύγαμε.

Γιατί πόση απογοήτευση πια μπορεί να χωρέσει μια χώρα όταν η πολιτική της ταυτότητα είναι μια διαρκής αμφισβήτηση της ίδιας της της πραγματικότητας;

Κλείνοντας αυτή την τριλογία, θα μείνω εκεί όπου οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες.

Όχι εκεί όπου θα χάναμε το πω-πω paper.

Μπορεί να φτάσαμε σε σημεία χαζής — θεόχαζης — πολιτικής αναμέτρησης.

Αλλά δεν θα καθίσουμε να αναμετρηθούμε με αυτά που δεν καταδέχονται να αναλάβουν ούτε οι γελοιογράφοι.

Διότι καρικατούρα μπορεί να είσαι.

Για να γίνεις όμως γελοιογραφική καρικατούρα, χρειάζεται και κάποιο ταλέντο.

Και εδώ, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ταλέντο υπήρξε.

Θα σταθούμε, λοιπόν, στον μεγάλο ιστορικό θεματοφύλακα.

Την Αριστερά.

Και θα της κάνουμε μια κριτική που ίσως είναι πιο σκληρή από όλες τις προηγούμενες.

Όχι ότι εξαπάτησε τους άλλους.

Αυτό είναι εύκολο.

Ήξερε να εξαπατά τον εαυτό της.

Και μαζί με αυτόν, κι εμάς.

Γιατί μπορείς να εξαπατάς τους άλλους για ένα χρονικό διάστημα.

Κάποια στιγμή θα σε καταλάβουν.

Το δύσκολο είναι να εξαπατάς τον εαυτό σου.

Εκεί δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης.

Μπορεί να κρατήσει για πάντα.

Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο.

Να κοιτάς την πραγματικότητα κατάματα και να βρίσκεις έναν τρόπο να συνεχίζεις να πιστεύεις την προηγούμενη εκδοχή της.

Κι εμείς;

Εμείς το φάγαμε το παραμύθι.

Άλλος περισσότερο.

Άλλος λιγότερο.

Άλλος μέχρι τελευταίας μπουκιάς.

Αλλά το φάγαμε.

Γι' αυτό ίσως σήμερα, κλείνοντας αυτή την τριλογία, δεν μένει τόσο το γέλιο.

Μένει ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.

Και λίγο περισσότερες πικρές σκέψεις.

Και ίσως ένα πολύ γλυκό ευχαριστώ στο μεγάλο μούτρο Γ., που ξέρει να δίνει το έναυσμα για τέτοιες αναρτήσεις.

Κάπως έτσι κλείνει η τριλογία.

Όχι με καταγγελία.

Ούτε με ετυμηγορία.

Με το χαμόγελο αυτού που κατάλαβε — κάπως αργά — ότι στο έργο είχε αγοράσει εισιτήριο και καθόταν κανονικά στην πλατεία.

Και χειροκροτούσε κιόλας.