Και αν το κομματόσκυλο είναι γυναίκα; [ part 1]-

 

Εμπνευσμένο από τις περιπατητικές αφηγήσεις του γνωστού "μούτρου" Γ.

«Εάν το κομματόσκυλο είναι γυναίκα, συγχαρητήρια: μόλις προσέθεσες υψίφωνες νότες στην πολιτική παραφωνία. Και μαζί με τις νότες, κομματικές τσιρίδες. Πολλές τσιρίδες. Πάρα πολλές τσιρίδες. Το "ζουμί" όμως —ειδικά αν η κυρία "γράφει" στο γυαλί— είναι άλλο: έχεις πλέον μια αδίστακτη cowgirl με στέτσον και σπιρούνια, έτοιμη να καθαρίσει τους πάντες στο Far West των ελληνικών πάνελ.»

Το κομματόσκυλο-γυναίκα ή θα ξεκινήσει από μικρή, είτε λίγο μεγαλύτερη, είτε σε μια ηλικία «θα τα κάψω όλα» (ναι, ναι, υπάρχει κι αυτό στην ελληνική σκηνή, μην απορείτε).

Επειδή εμείς εδώ είμαστε κατά βάση ένα έντιμο και επιστημονικό blog, θα πιάσουμε τις κατηγορίες μία-μία σε μια θεματική για τα κομματόσκυλα.

Η μικρούλα και τσαχπινούλα

Υπάρχουν άπειροι λόγοι που μια «μικρούλα και τσαχπινούλα» μπορεί να ενταχθεί στις κομματικές επάλξεις και γραμμές.

1. Η οικογενειακή παράδοση Κάποτε η οικογενειακή παράδοση ήταν ο Εμφύλιος — είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη. Ολοζώντανα τα παραδείγματα. Όχι απαραίτητα καθαρά, αλλά ζώντανα.

Μετά τα 90s όμως έγινε μια μετατόπιση. Η οικογενειακή παράδοση ταυτίστηκε με το ποιος εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας καλύτερα. Και από πολιτική, έγινε κομματική. Έτσι: γρήγορα, στεγνά και απροκάλυπτα. Όσο λοιπόν η κομματική πλέον παράδοση δίνει στη μικρή ασφάλεια, γιατί να μην τη συνεχίσει; Χαζή είναι η μικρή; Όχι βέβαια.

Έτσι η μικρή μπαίνει αποφασισμένη και δεν είναι λίγες οι φορές που τα παίζει όλα για όλα... με τη βαθιά ελπίδα ότι θα της βγει η «ζαριά».

2. Η ξαφνική επιφοίτηση Όπου «ξαφνική επιφοίτηση», βλέπε στο βάθος αγοράκι ή και κοριτσάκι που είναι το τοπικό πολιτικό είδωλο της γειτονιάς ή της σχολής.

Μαγεμένη λοιπόν κινείται προς το είδωλό της και εκεί ανακαλύπτει, σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, τον απέραντο κόσμο της ελληνικής πολιτικής. Στην πορεία μπορεί να χάσει το είδωλο ή να μην το πλησιάσει και ποτέ —γιατί η πολιτική σκηνή έχει και πολλά είδωλα άλλου βεληνεκούς— αλλά πάνω από όλα έχει ιδεολογία... Γιατί πες ό,τι θέλεις στον Έλληνα, μην του θίξεις όμως την ιδεολογία του, ανάμεσα σε όλα τα άλλα!

Τα συμπτώματα και η τακτική

Οι μικρές αυτές πεταλουδίτσες, όπως και αν έχουν καταλήξει στα κομματικά γραφεία, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν βλέπουν, δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν.

Όχι, όχι... μην μου πείτε: τα βλέπουν, τα ακούν και τα καταλαβαίνουν, αλλά κάνουν ότι δεν βλέπουν, δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν γιατί ο στόχος είναι μεγάλος. Γιατί θα σας πω κι εγώ ότι ο στόχος δεν είναι ιδεολογικός, αλλά καθαρά επιχειρησιακός: η κατάληψη της εξουσίας από το κόμμα.

Διότι έτσι θα δικαιωθεί και η μικρή, που στην πορεία θα κάνει και θα υποστεί πολλά καραγκιοζιλίκια, όπως:

· Να φωτογραφηθεί με τον Άδωνι ή ακόμη καλύτερα με τον Μητσοτάκη και —ακόμα χειρότερα— να τους πει με αυτή τη φωνούλα της groupie: «Θεέ μου, δεν το πιστεύω, είσαι... τέλειος, τέλειος, τέλειος! 

· Ή ακόμα πιο πέρα, να έχει τρέξει να στήσει φεστιβάλ και να σηκώσει πανό σε πορείες, για να φτάσει στο σημείο να μην ξέρει ποιο κόμμα ήταν τελικά αυτό για το οποίο έχυσε τόσο ιδρώτα...

(Διότι, πείτε μου, αυτή την περίοδο ξέρετε εσείς τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Έχετε καταλάβει τι κάνει ο Αλέξης Τσίπρας; Εγώ όχι, έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά!)

Αλλά ξέρω ότι κάποιοι στο βάθος —μικρούλες και μικροί— έχουν βγάλει τα κομπιουτεράκια και μοιράζουν πιθανότητες... Και πιστέψτε με, αυτές τις μικρούλες αύριο θα τις δείτε κάποια στιγμή «ψηλά» και ίσως τις ψηφίσετε κιόλας ως νέες και ελπιδοφόρες... (Τρομάρα μας, την έχω πατήσει κι εγώ έτσι).

Οι «Πασιονάριες» της καθαρής αλήθειας

Και τέλος πάντων, τι να πεις για τις άλλες τις μικρές «πασιονάριες», που μονοπωλούν κόκκινες σημαίες και ολοκάθαρες ορθόδοξες αλήθειες, αλλά προσπερνούν το Rolex του Κουτσούμπα;

Είναι αυτές που θέλω να ρωτήσω:

«Καλά ρε κορίτσια, ο Άρης γι’ αυτό όργωσε τα βουνά; Για να φοράει Rolex ο Κουτσούμπα και να βολτάρει σε ιδρύματα του Μονακό η Μαρία Δαμανάκη; Ακόμα τα πιστεύετε αυτά;»

Ναι, τα κορίτσια θα μου απαντήσουν. Και θα είναι και επιθετικά, πετώντας την «κομματική πλατφόρμα». Διότι, αγαπητοί, η κομματική πλατφόρμα ξέρει να δικαιολογεί και να θεραπεύει κάθε νόσο και κάθε μαλακία, από όπου κι αν προέρχεται.

Αυτό είναι κάτι που σε αυτή τη χώρα ή το αποδέχεσαι και προσαρμόζεσαι, ή το αποδέχεσαι και πιάνεις μια γωνία παλεύοντας να πεις μια αλήθεια, ή δεν το δέχεσαι και παίρνεις τα βουνά.

Αλλά τα βουνά δεν αποδείχθηκαν ποτέ ιδιαίτερα χρήσιμα και γόνιμα στην ελληνική ιστορία —διορθώστε με αν κάνω λάθος— όπως και τα ξερονήσια της εξορίας.

Φίλοι και αναγνώστες, μάλλον πάμε σε εκλογές. Και επειδή έρχεται ο χαρούμενος και γλυκός Αύγουστος του απόλυτου ελληνικού καλοκαιριού, μην απορήσετε εάν δείτε τον πολιτευτή ή την πολιτεύτρια με σαγιονάρα, δίπλα στον τύπο που πουλάει τους λουκουμάδες, να μοιράζει φυλλάδια.

Και εδώ κλείνω για να δω στο Google την περίφημη παραλία του Σχοινιά —να μάθω επιτέλους πού κολυμπάνε κι αυτές οι ζαργάνες! Διότι, εκτός από επιστημονικό και έντιμο blog, είμαι και η μεγάλη «ντροπή» του ελληνικού εθνικού τουρισμού... ούτε που ξέρω πού πέφτει!

Ναι, είμαστε κι εμείς οι αθώοι και άσπιλοι «ντροπές», τι νομίζατε;

 

 

Αλλά κυρίως γιατι οι ζαργανες θελουν ηρεμα και καθαρα νερα ... και εμεις εδω με την πολιτικη κολυμπάμε αρκετά στη θολουρα μη σας πω και στο βουρκο

Γι' αυτό κι εμείς θα κλείσουμε μουσικά με μία πραγματική κυρία της Γαλλικής μουσικής σκηνής ,