Στο προηγούμενο επεισόδιο, αφήσαμε τους «γενναίους του Μπρανκαλεόνε» στην εκκλησία, να παίρνουν τη γενναία απόφαση να γίνουν σύζυγοι. Τα οχυρά έπεσαν, τους μαζέψαμε για να μην τριγυρνάνε «ελεύθερα» και ήρθε η ώρα για το γιορτινό μέρος. Γιατί, όπως κάθε καλός ελληνικός γάμος, μετά τους χαιρετισμούς, τα φιλιά και τις φωτογραφίες-υπερπαραγωγή για το φεστιβάλ των Καννών, ακολουθεί η Δεξίωση.
Η Μετονομασία ως Κοινωνική Αναρρίχηση
Γιατί όμως «δεξίωση» και όχι «τραπέζι»; Επειδή στην Ελλάδα, όλοι θέλαμε να είμαστε πλούσιοι και να δίνουμε δεξιώσεις. Φταίει ο ελληνικός κινηματογράφος, που μας έμαθε το πρότυπο: να μοιάσεις, να αναγνωριστείς, να ματώσεις αν χρειαστεί για να φτάσεις στη βίλα, τις αυτοκινητάρες, το υπηρετικό προσωπικό και, κυρίως, για να δίνεις δεξιώσεις με σμόκιν (τα «τάξιντος» ντε!), καναπεδάκια και drinks. Τι είσαι, κανένας παμπάλαιος;
Η Εποχή της Αθωότητας (και του Λίπους)
Κάποτε, το «πού» ήταν απλό: ταβέρνα. Ντερλικώναμε αρνιά, κατσίκια και γουρουνόπουλα, τα χείλια γυάλιζαν από το λίπος, τα αιτήματα έσταζαν γαστριμαργική ηδονή και τα χέρια ψαχούλευαν ερωτικά το αρνίσιο παϊδάκι. Στο τέλος, έπιαναν τα κλαρίνα. Θείοι σαν τον Περικλή, με ένα μπρούσκο βαρελίσιο στο χέρι, όργωναν την πίστα στα τσάμικα, λέγοντας: «Τεστ κοπώσεως είναι, μην με κοιτάτε που ιδρώνω, φουσκώνω και κοκκινίζω έτσι!». Αξέχαστες εποχές.
Η Εποχή του «Ανδρέα» και του Πάριου
Μετά ήρθε το εκσυγχρονιστικό «σκούπισμα». Τα κλαρίνα εξορίστηκαν στα πανηγύρια και στα μαγαζιά περιξ Ομονοίας, και τη θέση τους πήρε το ballroom ξενοδοχείου.
·Το μενού: Φιλετάκια α λα κρεμ, πένες με 4 τυριά και σολομοί.
Το concept: Τζο Ντασέν για το φαγητό, Γιάννης Πάριος για τη χώνεψη (και το φλερτ), και Ρίτα για το κλείσιμο.
Το «κυνήγι»: Η Νίτσα από τη Μεγαλοπόλη που έψαχνε διέξοδο από τη ρουτίνα, συναντούσε τον Παναγιώτη από τα Γιάννενα. Τα βλέμματα είχαν ταχύτητα οπτικής ίνας και ο Πάριος ήταν ό,τι έπρεπε για να πέσουν οι... «πεσμένες» αντιστάσεις. ΠΑΣ-Γιάννενα και Αμαζόνες-Μεγαλοπόλης σε ντέρμπι για να ζήσει και το πρωτάθλημα!
· Η Εποχή του «Κτήματος»: Το Κάστρο της Μοναξιάς
Η μεγάλη ανατροπή ήρθε όταν οι κόρες Νασιούτζικ έκαναν το πρώτο ακριβό κτήμα. Έτσι αναδύθηκε η «υπόθεση Κτήμα». Πρόσφατα, ρωτώ τον φίλο μου τον Στέλιο, που μετακόμισε στη Σιντερίνα, πού βρίσκεται το μέρος για έναν γάμο. «Βάλε Google Maps και θα με βρεις», μου απαντά.
Φτάνω λοιπόν, ανεβαίνω βουνά μετά την Ανάβυσσο, και τι βλέπω; Ένα κάστρο κανονικό! Σκέφτομαι: «Ποιος θα κάνει 30 χιλιόμετρα για να γίνει ζάντα από τα κρασιά; Τουλάχιστον ας είχαν και κανένα κρεβάτι να κοιμηθούν τα "ασήκωτα" περιστατικά...». Αλλά βλέπεις, οργανωμένη επιχείρηση στην Ελλάδα έχει μόνο η αυτοκινητοβιομηχανία· οι υπόλοιποι, στο οριζόντιο και πλάγιο.
Όπου «κτήμα», φίλες και φίλοι, σημαίνει κουρτίνες, κορδέλες, κουίντες, ροτόντες, λευκά τραπεζομάντηλα, προσωπικό ομοιόμορφο και πάνω από όλα: πολύ κουνούπι το καλοκαίρι. Σημαίνει και πρόβλημα στον αστράγαλο, γιατί το αέρινο τούλι που σου πούλησαν για «τουαλέτα» απαιτεί ψηλοτάκουνο πέδιλο. Προσπάθησε τώρα εσύ να περπατήσεις στις ανηφόρες και τις κατηφόρες με αυτό. Κατεβαίνεις από το αυτοκίνητο σαν θεά και καταλήγεις να περπατάς σαν γιαγιά μετά από 7 σπασίματα στο ΚΑΤ.
Επίλογος: Το Τίμημα της Δόξας
Και κάπως έτσι, αφού υπογράψαμε τα χαρτιά, αφού επιβιώσαμε από τη διαδρομή-θρίλερ, αφού παλέψαμε με τα κουνούπια και καταφέραμε να βγάλουμε φωτογραφία χωρίς να φανεί ο γύψος στον αστράγαλο, το μόνο που μένει είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: Άξιζε;
Άξιζε όλη αυτή η θεατρική παράσταση για να καταλήξουμε πάλι στο ίδιο συμπέρασμα; Πως όσες κουρτίνες, όσες ροτόντες και όσα «κτήματα» κι αν επιστρατεύσουμε, ο γάμος στην Ελλάδα παραμένει αυτό που ήταν πάντα: μια δοκιμασία αντοχής. Μια προσπάθεια να πείσουμε τους άλλους –και λίγο τον εαυτό μας– ότι η ζωή μας είναι κινηματογραφική ταινία, ενώ στην πραγματικότητα, το μόνο που θέλαμε όλοι ήταν ένα κομμάτι αρνί, λίγο κρασί και μια παρέα που δεν θα σε κρίνει αν ιδρώνεις ή αν παραπατάς στο τέλος της βραδιάς.
Τελικά, ίσως οι «γενναίοι του Μπρανκαλεόνε» να μην είναι αυτοί που παντρεύονται, αλλά αυτοί που αντέχουν να το γιορτάζουν μέχρι το πρωί. Πάμε γι' άλλα, λοιπόν. Τα οχυρά έπεσαν, η ζωή συνεχίζεται – και ευτυχώς, δεν χρειάζεται πάντα ψηλοτάκουνο για να την περπατήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου