Καισε ηχητική βερσιόν για όσους βαριούνται το διάβασμα
Αγαπητοί και αγαπητές, ας είμαστε ειλικρινείς. Ο γάμος α λα ελληνικά ξεκινάει πάντα από ένα σαλόνι γνωριμίας. Μια σκηνή όπου όλοι κάθονται στις φλοκάτες σαν σαβανωμένοι.
Στις θείες έχει παγώσει το κραγιόν μαζί με το χαμόγελο στο στόμα — ένα design που θυμίζει Τζόκερ μετά από βαρύ εγκεφαλικό. Τις κοιτάς και λες: «Εντάξει, το 'χουμε, Alzheimer και Botox, combo 2-σε-1, τρελό πακέτο προσφοράς». Όσο για τους θείους; Με το μάγουλο να γυαλίζει από την κόντρα ξούρα και το After Shave να εξατμίζεται στον χώρο, έτοιμο να προκαλέσει χημική ασφυξία. Η σκέψη στο μυαλό σου τρέχει αβίαστα, σαν μάντρα σε βουδιστικό μοναστήρι: «Δεύτε τελευταίον ασπασμόν, χαιρετίσματα στο δεύτερο υπόγειο και ζωή σε λόγου μας...»
Rambo εναντίον πεθερικών
Μεταξύ μας, η τελετή αυτή ισοδυναμεί με την κάθοδο της Περσεφόνης στον Άδη. Έρχονται όλοι οι συγγενείς να σου πουν: «Καλό κατευώδιο, Περσεφόνη μου!». Εσύ, η νύφη, νομίζεις ότι πας για την ευτυχία, αλλά φουκαριάρα μου, δεν ξέρεις τι σε περιμένει στον Κάτω Κόσμο της οικογενειακής εστίας.
Αλλά ας είμαστε δίκαιοι. Δεν υποφέρει μόνο η Περσεφόνη. Έχουμε και τον άλλον τον φουκαρά, τον γαμπρό. Αυτός ο άνθρωπος, μέσα σε ένα απόγευμα, πρέπει να αποδείξει ότι διαθέτει:
· Την καλλιτεχνική αίγλη του Ορφέα,
·Τη σωματική δυναμική του Ράμπο,
· Και το στομάχι στρουθοκαμήλου για να αντέξει τα φαρμακερά σχόλια της πεθεράς.
Η Ψευδαίσθηση της «Τελειότητας»
Σήμερα, όμως, δεν θα πάμε στα βαριά και τα ασήκωτα. Θα πάμε στο απόλυτο σουρεαλιστικό τσίρκο που χαρακτηρίζει κάθε γάμο στη Μεσόγειο.
Το πιο ωραίο είναι τα «γύρω-γύρω». Όχι η προετοιμασία —αυτό το δράμα έχει εξαντληθεί. Μιλάμε για την υποτιθέμενη «αρτιότητα» και «τελειότητα» της ημέρας της τελετής. Ενώ η πιο λογική σκέψη που θα έπρεπε να κόβει τον βήχα σε όλους είναι: «Ρε παιδιά, σε 3, άντε 4 χρονάκια, το 80% των ζευγαριών εδώ πέρα θα έχουμε γίνει βίδες και θα τρεχόμαστε στα δικαστήρια. Γιατί το παιδεύουμε τόσο;»
Όοοοχι! Σου απαντάει όλο το σόι με γραπτή εγγύηση: «Εσείς; Να χωρίσετε; Ποτέ! Γιατί εσείς είστε δικοί μας, και οι δικοί μας δεν αποτυγχάνουν ποτέ!».
Οι Συμπολεμιστές του Διγενή και ο Θείος Περικλής
«Αλήθεια;» ρωτάς. «Ναι, αλήθεια!» απαντούν οι θείες που έχουν την ηλικία της Ακρόπολης και οι θείοι που —αν κρίνεις από την όψη— ήταν συμπολεμιστές του Διγενή Ακρίτα στα μαρμαρένια αλώνια και ξέρουν από πρώτο χέρι πώς χτίζονται οι αιώνιες αξίες.
Φυσικά, υπάρχει και ο θείος Περικλής. Ο οποίος, μεταξύ μας, κουτούπωνε ό,τι κινούταν από εδώ και από εκεί: τις μισές γραμματείς της περιοχής και τρεις τουρίστριες το '84. Αλλά επειδή είμαστε Μεσογειακοί, large τύποι, όλοι ξέραμε, όλοι σιωπούσαμε, και τον αφήναμε να μας βγάζει και λόγο ηθικολογίας για την «ιερότητα του θεσμού της οικογένειας». Γιατί έτσι είμαστε εμείς οι Μεσογειακοί. Μπορεί να χάνουμε την μπάλα, αλλά τη χάνουμε με στυλ, με after shave, με παραγαμήλιο ξενοπήδημα, αλλά πάνω από όλα με την ψευδαίσθηση ότι είμαστε αθάνατοι!
Όπως οι ήρωες του '21. Έτσι, μία ηρωική Μπουμπουλίνα και ένας ηρωικός Καραϊσκάκης ανεβαίνουν συνήθως τα σκαλιά της εκκλησίας, σε μια τελετή όπου τύποι σαν τον θείο Περικλή —τον ακρέμαστο— τη λένε κρεμάλα... έλα μου ντε!
Αποστολή στο Κανάβεραλ και η Εκκλησιαστική Disco
Αν νομίζετε ότι η NASA επιστρατεύει πολλή φαιά ουσία και ανθρώπινο δυναμικό για να στείλει διαστημόπλοιο στο σύμπαν, προφανώς δεν έχετε ζήσει προετοιμασία στολισμού σε ελληνική εκκλησία. Φαναράκια, αστεράκια, λευκά τριαντάφυλλα για την αγνότητα και κόκκινα για το πάθος — με τα πρώτα να έχουν πάει περίπατο προ πολλού, κόβοντας βόλτες στο σύμπαν της χαμένης αθωότητας και ανταλλάσσοντας εμπειρίες με τις υπόλοιπες χαμένες αξίες της ανθρωπότητας.
Και βέβαια, υπάρχει το απαραίτητο φωτορυθμικό. Αν αναρωτιέστε γιατί οι ντισκοτέκ των 80s είχαν την ντισκομπάλα στο κέντρο της πίστας και τη θεωρείτε κιτς, μάθετε ότι απλώς αντέγραψαν την ορθόδοξη παράδοση. Μόνο που στους ναούς, για να ανάψει ο κεντρικός πολυέλαιος και να λαμπυρίσουμε όλοι σαν τις πεταλούδες, πρέπει να «πλερώσεις» χοντρά. Κάτι μου λέει ότι το «πλερώ» θα γίνει το αγαπημένο ρήμα αυτού του ιστολογίου. Όσο πιο κοντά πλησιάζεις στο φως, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στο τελικό παρανάλωμα.
Ακολουθεί η επόμενη ένεση φαντασμαγορίας: η ζωντανή ορχήστρα. Γιατί, κακά τα ψέματα, τι άλλο είναι οι ψάλτες και οι παπάδες αν όχι η ροκ μπάντα του Ρωμανού του Μελωδού; Αν δεν σας αρέσουν οι Queen (αν και διέθεταν εξαιρετική σκηνική παρουσία), σκεφτείτε τους σε version Metallica — αυτούς που πρόσφατα επισκέφθηκαν την Αθήνα και έφεραν μέχρι και τη Σοφία Βούλτεψη στις πρώτες σειρές. Σε αυτό το σημείο της ροκ συνταξιοδότησης, οι θείες καταφθάνουν φρεσκοκουρεμένες από το κομμωτήριο, έτοιμες να ανταλλάξουν με τους heavy metal fans συμβουλές για τη λακ.
Φίλοι και φίλες, το λήμμα «Γάμος α λα Ελληνικά» είναι ανεξάντλητο και προφανώς θα χρειαστεί και δεύτερο επεισόδιο. Αν όμως αναρωτιέστε με τι δικαίωμα μιλώ για τα ιερά και όσια της μεσογειακής κοινωνίας, θα είμαι ειλικρινής: αυτό το τολμηρό πλην τίμιο μπλογκ δεν θα μιλούσε ποτέ θεωρητικά αν δεν είχε βουτήξει με τα χέρια και τα πόδια στο ίδιο το πείραμα.
Αλλά αν είναι να βουτήξεις, οφείλεις να το κάνεις ιστορικά. Τι εγγυήσεις να σου δώσει ένας γάμος όταν επιλέγεις συνειδητά να τον τελέσεις την αποφράδα ημέρα που ο Μωάμεθ ο Πορθητής πήρε την Κωνσταντινούπολη; Αν κάθε ανθρώπινη επιλογή κρύβει μια δόση ειρωνείας, εμείς αποφασίσαμε να τερματίσουμε το level της καταστροφής εξ αρχής. Έτσι, για το γαμώτο του πειράματος... με άφθονο γέλιο και καθόλου δράμα.
Το κείμενο διαβάζεται από όλα τα κοινωνικά «πειράματα» πού δεν μάσησαν από το πανηγύρι ( ναι Γ. και εσύ τέτοια περίπτωση είσαι )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου