Κάθε ελληνικό ζευγάρι που ξεκίνησε την κοινή του ζωή τη δεκαετία του '60 έκανε κατά κανόνα 2 παιδιά.
Τα διαμερίσματα και οι μνήμες δεν χώραγαν περισσότερα. Ο πόλεμος και η πείνα είχαν μάθει ότι το φαγητό δεν έφτανε για όλους. Ούτε τα ρούχα, ούτε τα παπούτσια, ούτε τα αισθήματα.
Μετά τον πόλεμο ήρθαν στην Αθήνα, άλλοι για να ζήσουν και άλλοι για να κρυφτούν απο το παρελθον.. ξέρεις τώρα πώς πάνε αυτά: πόλεμοι, εμφύλιοι, καουμπόϋδες και σερίφηδες, βασιλικοί -βενιζελικοί , εθνικόφρονες και κομμουνιστές ..
το ιστορικό ελληνικό μαλλιοκούβαρο .. έναν εμφύλιο κάναμε και δεν ήταν καν της προκοπής ...
τέλος πάντων αυτό το επαρχιώτικο γιουρούσι κατέκλυσε την Αθήνα, ήταν και ο συγχωρεμένος ο εθνάρχης που βοήθησε να χτιστούν οι πολυκατοικίες σε κάθε ρούγα και ρέμα του πάλαι πότε κλεινού άστεως , μαζευτήκαμε όλα τα ετερόκλητα χαρτιά της τράπουλας εδώ στη γούβα.
Τί λέγαμε;
Α,λοιπόν λέγαμε ότι όλοι αυτοί οι κατά τα άλλα απελπισμένοι, αποφασισμένοι ή και κορδωμένοι με την πρόοδό τους αποφάσιζαν όταν βρίσκονταν και ταίριαζαν να κάνουν δύο παιδιά.
Και εμείς δύο, ο μεγάλος και εγώ.
Από το χωριό η μνήμη έλεγε, ο μεγάλος είναι μεγάλος... Γιατί; δεν έχει γιατί ρε παιδάκι μου ... θέλεις κι εξηγήσεις τώρα .. ωχού ....
Ο πρωτότοκος, ο στύλος της οικογένειας, αυτός που όταν θα τους έσερναν τα γεράματα στο χορό του θανάτου θα έπαιρνε τις αποφάσεις ...
σα να παρέδιδαν βασίλειο , μοναρχία ξέρω 'γω τί ...
Ο μεγάλος, ήταν πάντα άριστος, καθωσπρέπει, έπεφταν με τα μούτρα πάνω του.. ήταν το πρώιμο το σπερματοζωάριο και το ωάριο , τα μερακλωμενα , προτού σκάσουν τα βάρη του γάμου
Και από μεγάλος γινόταν κανακάρης, χαϊδεμένος κατά κανόνα κακομαθημένος και φυσικά μέτρο σύγκρισης ...
Είναι ήσυχος, διαβαστερός, δεν αντιμιλάει , υπακούει τη μαμά και τον μπαμπά, αλλά εκείνη τη ρημάδα την κάλτσα δεν την πάει ποτέ στα άπλυτα ΄..
άσε που έχει αντιγράψει και τον μακαρίτη τον Βουτσά στην ταινία και ζητάει το πρωϊνό λές και είναι εφοπλιστής στο City μεγαλωμένος από μικρός με μπάτλερ ...
Έτσι λοιπόν , είχαμε το μέτρο σύγκρισης ...
Ρε κοιτάχτε τον και αφήστε με στην ησυχία μου .. εγώ δεν χρειάζεται να διαβάζω σαν σπασικλάκι .. θέλω να κάθομαι και να ονειροπολώ και ό,τι θα διάβαζα να τα σχηματίζει μόνο του το μυαλό μου ..
Όχι εκείνοι, θα γίνεις έτσι .. θα ΄φερεις και εσύ άριστα αλλιώς δεν θα πετύχεις τίποτα στη ζωή σου ...
εντάξει αυτό ήταν το μάντρα ολόκληρης γενιάς ... εμείς είχαμε πόλεμο , δεν τρώγαμε και τα λοιπά και τα λοιπά ... όλα αυτά που θα μπορούσαν να είναι ωραία ιστορική αφήγηση αλλά είχαν καταντήσε αναμάσημα χειρότερο και από της αγελάδας που θέλει να περάσει το χόρτο από στομάχι σε στομάχι
Να μην μπορείς να απομονωθείς, να η έφοδος ξαφνικά γιατί; γιατί έπρεπε να διαβάζεις ...
Ταλαίπωρη εφηβεία , εκεί που αρχίζει να χοντραίνει κάπως η φωνή, να βγαίνουν οι πρώτες τρίχες στο πρόσωπο
έπρεπε να μάθεις να ακροβατείς ανάμεσα σε υποταγμένο παιδάκι, ευνούχο του καθωσπρεπισμού και φυσικά να γίνεις και άντρας ...
πω ρε φίλε τρελό ζόρι ....
Έτσι ήρθε το πρώτο τσαντισμένο κλείσιμο της εξώπορτας , συνειδητό με το τί δέχομαι και απορρίπτω αλλά με μοναδικό στυλ:
«Έναν φυσιολογικό έχετε σε αυτό το σπίτι και δεν ξέρετε να τον εκτιμήσετε ...»
Πρέπει να σάστισαν , αλλά ήξερα ποιά ότι έξω δεν θα έβγαινα για βόλτες πια και να γυρίσω
έξω θα έφευγα για να φύγω
Ακούμε στο πνεύμα της εποχής τί άλλο, τον τύπο που την είπε στον ναύαρχο πατέρα του ... 😜
