Η αναίσθητη πόλη

 Η αναίσθητη πόλη είναι η πόλη ποι κοιμάται .. ειναι η πόλη που κοιμίζει  τις αισθήσεις.

Σε αυτή την κατά τα άλλα ιστορική πόλη , αυτή την ώρα - αρχές καλοκαιριού πια - οι αισθήσεις είτε κοιμούναι ληθαργικά είτε ετοιμάζονται να κοιμηθούν , επίσης ληθαργικά .

Από τα ωραία παράδοξα αν κυκλοφορείς τέτοιες ώρες έξω και βλέπεις .. βλέπεις τους ανθρώπους της.

Όμως αυτή ειναι η εικόνα στους δρόμους. Ο μεγαλύτερος λήθαργος γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες. 

Πολλές φορές και το μεγαλύτερο δράμα. 

Έλα τώρα κόφτο, .. άκου δράμα.. Ωραία αν θέλεις ετσι, πες το τραύμα 

Και τα δύο σε -μα τελειώνουν .. είμαστε ΟΚ τώρα; 

Είμαστε και καπνίζουμε 3 το πρωί στο κεντρικό πάρκο, απέναντ από την Πινακοθήκη. Λίγο παραπάνω το τότε Χίλτον.  

Από τη Βασ. Σοφίας περνούν κάποια ασενοφόρα για τα νοσοκομεία της περιοχής , και περιπολικά.  Τα λεωφορεία δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα τις βάρδιες και τα ταξί ψαρεύουν προς παραλιακή μεριά. 

Η πόλη μετακομίζει την κίνησή της στα Νότια για 5 με 6 μήνες .. στη θάλασσα. 

Ωραία, έχουμε ησυχία εμείς και την "ακούνε " κανονικά οι βλάχοι  στα νότια.

 Ενώ εμείς οι γκάγκαροι αν δεν βράζουμε στο ζουμί μας , βράζουμε από ένα μείγμα : νεύρα , θυμό, οργή και πάνω από όλα  έξαψη.

Πριν μπεί η δεκαετία του ΄80 και βάλει ο Καραμανλής την Ελλάδα στην ΕΟΚ , εμείς απλά βράζαμε και περιπλανιόμαστε γενικώς και ειδικώς .. το πολύ "ειδικώς" είναι στο βάθος αλλά ανυποψίαστοι , ακόμα δεν το ξέραμε.

Πρός το παρόν το μόνο που ξέραμε , ήταν ένα: πώς τα βράδια θα αρπάζαμε λίγη ελευθερία από τα "πρέπει" της οικογένειας, του σογιού και πάνω από όλα πώς δεν αρπάζαμε και καμιά "ψιλη" γιατί θα μας είχαν χάσει από το οπτικό πεδίο , τα μεγάλα "πρέπει", με πρόσωπο και ψυχή  αλλά με μια καρδιά που βασανίζεται από κάθε είδους "υπογραφές" .

Η ελευθερία ήταν ένα βήμα προς τα φώτα. 

Αυτό θα ήταν η ζωή μας τα επόμενα χρόνια ,βήματα στα "φωτα" , φώτα που δεν είχαν καμια σχέση με το αδειο φως της κουζίνας , ούτε με το δως που έδινε ο αστικός πολυέλαιος στο σαλόνι , όταν έρχονταν οι θείες με το κραγιόν και τα πτι-φουρ. 

Μαλάκα μου, έχει πεθάνει κάθε αίσθηση για ασφάλεια και νοσταλγία μονομιάς. και έχει μείνει μόνο η ορμή.

Κάτω από εκείνο το δέντρο, πάνω σε εκείνο το παγκάκι

Και οι κοπανατζήδες της ζωής και του καθωσπρεπισμού, δεκαπεντάρηδες θυμωμένοι που δεν ξέρουν το γιατί ,...

Ωραία εικάνα, δεν λέω... 

-Ρε συ, λες να μας κάνουν ταινία; 

-Τί να δείξουν από εμάς τους δύο; 

-Έχεις δίκιο, πρέπει να γίνουμε πολλοί.. 

-Δεν πρέπει; 

Και έτσι, τα δυο Μπεκετικά πρόσωπα αποφασίζουν ότι για να γίνουν πολλοί και να βρουν και άλλους οργισμένους, πρέπει να βγούν στο δρόμο ..

Έλα πάμε τώρα να ρίξουμε και το κομμάτι της ημέρας